برای نخستین بار غبار کیهانی بر پشت‌بام‌های شهری یافته شد

* برای نخستین بار ذرات غبار کیهانی که از فضا بر زمین می‌بارند بر روی پشت‌بام‌هایی در سه شهر بزرگ یافته شده‌اند.
* پیشینه‌ی این ذرات ریز به روزگار پیدایش سامانه‌ی خورشیدی در ۴.۶ میلیارد سال پیش می‌رسد.

دانشمندان به طور معمول ذرات غبار کیهانی را در دشت‌های برهوت و یخ‌زده‌ی قطب جنوب پیدا می‌کنند. ولی اکنون برای نخستین بار، این ذرات فضایی در میان گرد و خاک‌های شهری هم یافته شده‌اند.
غبار کیهانی یافته شده در پاریس
پژوهشگران ۳۰۰ کیلوگرم گرد و خاک به دام افتاده در شیارهای سقف‌هایی در پاریس، اسلو و برلین را غربال کرده و تلاش کردند به کمک آهنربا، ذرات کیهانی -که در بردارنده‌ی کانی‌های مغناطیسی هستند- را از میانشان بیرون بکشند. با این روش، آنها توانستند روی هم رفته ۵۰۰ دانه‌ی غبار کیهانی را در میان این گرد و خاک‌ها شناسایی کنند.

متیو ینژ از کالج سلطنتی لندن می‌گوید: «ما از دهه‌ی ۱۹۴۰ میلادی می‌دانستیم که غبار کیهانی به طور پیوسته از جو می‌گذرد و بر سرمان می‌بارد، ولی تا امروز فکر می‌کردیم نمی‌شود آنها را در میان میلیون‌ها ذره‌ی غبار زمینی پیدا کرد، به جز در کم‌غبارترین محیط‌ها، مانند جنوبگان یا ژرفای اقیانوس‌ها. سودمندی آشکار این رویکرد تازه اینست که جستجوی غبار کیهانی در حیاط خانه‌هایمان بسیار ساده‌تر [از جستجو در جنوبگان و ژرفای اقیانوس] است.»

اندیشه‌ی جستجوی غبار کیهانی در شهرها نخستین بار به فکر دانشمند آماتور، جان لارسن از نروژ رسید که در تماس با کالج سلطنتی لندن آن را مطرح کرد.

ینژ می‌گوید: «هنگامی که نخستین بار جان به سراغ من آمد تردید داشتم. پیش از این هم کسان بسیاری یافتن غبار کیهانی در مناطق شهری را گزارش کرده بودند، ولی پس از بررسی ادعای آنها از سوی دانشمندان روشن شد که این ذرات همگی ریشه‌ی صنعتی داشته‌اند.»

غبار کیهانی شهری از ذرات غبار کیهانی دیگری که تاکنون یافته شده بود بزرگ‌تر است، و به جای ۰.۰۱ میلیمتر، اندازه‌ای نزدیک به ۰.۳ میلیمتر دارند. افزون بر آن، غبار کیهانی یافته شده در شهرها نسبت به غبارهای کیهانی جنوبگان که بسیار هم کهن‌ترند، مقدار کمتری از بلورهای پَر-مانند دارند.
یک ذره‌ی غبار کیهانی
به گفته‌ی ینژ، این تفاوت‌ها می‌تواند مربوط به تغییرات مدار سیاره‌هایی مانند زمین و بهرام (مریخ) در درازنای میلیون‌ها سال باشد. آشفتگی‌های گرانشی در پی این تغییرات مداری می‌توانسته بر مسیر این ذرات در فضا اثر بگذارد. این هم به نوبه‌ی خود بر سرعتِ کوبیده شدن آنها به جو زمین، و گرم شدنشان تاثیر می گذاشته.

ینژ می‌گوید: «این یافته‌ای مهم است زیرا اگر بخواهیم با بررسی فسیل غبارهای کیهانی که از سنگ‌های باستانی گرد آمده، تاریخ زمین‌شناختی سامانه‌ی خورشیدی را بازسازی کنیم، نیاز به این خواهیم داشت که بدانیم این غبارها در اثر کشش پیوسته‌ی سیاره‌ها چه دگرگونی‌هایی را از سر گذرانده بوده‌اند.»

این پژوهش نشان داد که غبارهای کیهانی شهری به احتمال بسیار با سرعتی حدود ۱۲ کیلومتر بر ثانیه وارد هوای زمین شده‌اند. از این نظر، آنها سریع‌ترین ریزشهاب‌سنگ‌هایی هستند که تاکنون روی زمین یافته شده.


در همین زمینه بخوانید: * ذره‌ای از غبار میان ستاره‌ای

-------------------------------------------------
به کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
solar system - Antarctica - Paris - Oslo - Berlin - magnetic mineral - cosmic dust - Matthew Genge - Imperial College London - Jon Larsen - Norway - feather - crystal - Earth - Mars - planet - Geology

منبع: newscientist

میگوی دریای کیهانی

این تصویر در اندازه ی ‌بزرگ‌تر
جنوب ستاره‌ی کژدم‌دل (آنتارس، قلب عقرب)، در دُم صورت فلکی پر از سحابیِ کژدم (عقرب)، یک سحابی گسیلشی به نام آی‌سی ۴۶۲۸ جای دارد.
ستارگان داغ و پرجرم نزدیک به این سحابی که تنها چند میلیون سال از عمرشان می‌گذرد، پرتوهای فرابنفش نادیدنیِ خود را بر آن می‌تابانند و الکترون‌هایش را از اتم‌ها جدا می‌سازند. این الکترون‌ها سرانجام دوباره برگشته و به اتم‌هایشان می‌پیوندند و همین باعث برافروختگی و تابش سحابی در طول موج نور دیدنی (مریی) می‌شوند، تابشی که به طور عمده به رنگ سرخ است و از اتم‌های هیدروژن گسیلیده می‌شود.
سحابی آی‌سی ۴۶۲۸ حدود ۶۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد. در این فاصله، پهنای چشم‌انداز درون این چارچوب حدود ۲۵۰ سال نوری است و در آسمان، گستره‌ای نزدیک به چهار برابر قرص کامل ماه را می‌پوشاند.
این سحابی با عنوان "گام ۵۶" نیز رده‌بندی شده که برگرفته از نام اخترشناس استرالیایی، کالین استنلی گام است، ولی اخترشناسان دوستدار خوراک‌های دریایی شاید این ابر کیهانی را به نام سحابی میگو نیز بشناسند.
این تصویر رنگی وسوسه‌انگیز به تازگی از همگذاری داده‌های به دست آمده از دوربین ۲۶۸ مگاپیکسلی گسترده‌میدانِ اومگاکم (OmegaCAM) در رصدخانه‌ی جنوبی اروپا و عکس‌های آماتوری که زیر آسمان‌های تاریک جزیره‌ی تنریف در جزایر قناری گرفته شده بودند به دست آمده.

--------------------------------------------
به کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
IC 4628 - Prawn Nebula - Antares - nebula - constellation Scorpius - emission nebula - ultraviolet light - electron - atom - hydrogen - full moon - Gum 56 - Colin Stanley Gum - seafood - European Southern Observatory - OmegaCAM - Canary Island - Tenerife

منبع: apod.nasa.gov

نخستین عکس‌های فضاپیمای کاسینی از درون مدار تازه‌اش

فضاپیمای کاسینی این عکس را حدود دو روز پیش از نخستین گذر از کنار لبه‌ی بیرونی حلقه‌های اصلی کیوان، که بخشی از گام یکی مانده به آخرِ ماموریتش است گرفت.
فضاپیمای کاسینی ناسا نخستین عکس‌هایی که از آغاز تازه‌ترین گام ماموریتش از جو کیوان (زحل) گرفته را به زمین فرستاده است. این عکس‌های تازه چشم‌اندازهایی را از فراز نیمکره‌ی شمالی کیوان نشان می‌دهد، از جمله نماهایی از رودباد (جت‌استریم) شش‌گوش و زیبای این سیاره.

کاسینی گام تازه‌ی ماموریتش که "مدارهای حلقه‌خراش" نام دارد را در روز ۳۰ نوامبر آغاز کرد. در هر یک از این مدارها، که بر روی هم ۲۰ مدارند و هر کدام یک هفته زمان می‌برند، کاسینی از فراز نیمکره‌ی شمالی کیوان می‌گذرد و سپس رو به پایین رفته و از کنار لبه‌ی بیرونی حلقه‌های اصلی سیاره رد می‌شود.

دوربین‌های تصویربرداری کاسینی این تازه‌ترین عکس‌ها را در روزهای ۲ و ۳ دسامبر، حدود دو روز پیش از نخستین گذر از کنار حلقه‌های کیوان گرفت [خواندید: * کاسینی نخستین مدار حلقه‌‌خراش خود را به پایان برد]. در گذرهای آینده نماهای نزدیک‌ترین گذر را خواهیم دید، از جمله برخی از نزدیک‌ترین چشم‌اندازهایی که تاکنون از حلقه‌های بیرونی و ماه های کوچکی که در آن بخش‌ها به گرد کیوان می‌چرخند دیده شده.

کارولین پورکو، رهبر گروه تصویربرداری کاسینی در بنیاد علوم فضایی در بولدر کلرادو می‌گوید: «این هم از آغاز پایان کاوش‌های تاریخی ما از کیوان. بگذارید این عکس‌ها -و عکس‌های آینده- به یادمان بیاورد که چه ماجراجویی جسورانه و شجاعانه‌ای پیرامون باشکوه‌ترین سیاره‌ی سامانه‌ی خورشیدی داشتیم.»
این تکه‌چسبانی از عکس‌های فضاپیمای کاسینی، نیمکره‌ی شمالی کیوان و حلقه‌هایش را با چهار فیلتر طیفی گوناگون نشان می‌دهد. هر یک از فیلترها طیف متفاوتی از نور را می‌گذراند و ابرها و ریزگردهای لایه‌های متفاوت را نشان می‌دهد.

گذر بعدی از کنار لبه‌های بیرونی حلقه‌ها برای روز ۱۱ دسامبر برنامه‌ریزی شده. این مدارهای حلقه‌خراش تا روز ۲۲ آوریل ادامه‌خواهند داشت و در آن هنگام، کاسینی با گذشتن برای آخرین بار از کنار تیتان، ماه کیوان، یک بار دیگر مسیرش را تغییر خواهد داد. با این رویارویی، کاسینی "پایان بزرگ" خود (Grand Finale) را آغاز خواهد کرد و در روز ۲۶ آوریل با جهش از روی حلقه‌ها، نخستین شیرجه از ۲۲ شیرجه‌ی خود به درون شکاف ۲۴۰۰ کیلومتری میان کیوان و درونی‌ترین حلقه‌هایش را انجام خواهد داد.

در روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، فضاپیما شیرجه‌ی پایانی -شیرجه‌ی مرگ به درون ابرهای کیوان- را آغاز خواهد کرد. کاسینی به هنگام فرو رفتن در جو کیوان، داده‌هایی که درباره‌ی این جو گردآوری می‌کند را به زمین می‌فرستد و این کار را تا واپسین دم زندگی خود ادامه‌ خواهد داد.

-------------------------------------------------
به کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
NASA - Cassini spacecraft - Earth - Saturn - planet - hexagon - jet stream - Ring-Grazing Orbits - main rings - moon - solar system - Carolyn Porco - Space Science Institute - Boulder - Colorado - Titan - Grand Finale - collage - spectral filter - wavelength

منبع: nasa

پراکندگی ماده تاریک شاید یکدست‌تر از چیزی باشد که گمان می‌رفت

* بر پایه‌ی بررسی یک پیمایش بزرگ کهکشانیِ تازه به کمک تلسکوپ پیمایشی وی‌ال‌تی ESO در شیلی، ماده‌ی تاریک شاید نسبت به آنچه در گذشته پنداشته می‌شد، چگالی کمتر و پراکندگی یکدست‌تری در فضا داشته باشد.

یک گروه بین‌المللی با بهره از داده‌های پیمایش کیلو درجه‌ای (Kilo Degree Survey) یا کیدز (KiDS) چگونگی تاثیر گرانشی ماده در بزرگ‌ترین مقیاس‌های کیهان بر نوری که از حدود ۱۵ میلیون کهکشان به زمین می‌رسد را بررسی کرده‌اند. به نظر می‌رسد دستاوردهای این پژوهش در تضاد با یافته‌های گذشته‌ی ماهواره‌ی پلانک است.
این نقشه‌ی ماده‌ی تاریک که در پیمایش کیدز به دست آمده شبکه‌ی گسترده‌ای از مناطق چگال (روشن) و تهی (تاریک) را نشان می‌دهد. این نقشه یکی از پنج بخش آسمان در پیمایش کیدز به گستردگی ۴۵۰ برابر قرص ماه را در بر دارد (بخش جی۱۲). ماده‌ی تاریک به رنگ صورتی نشان داده شده لکه‌های تاریک کوچک با مرزهای صاف هم در عکس دیده می‌شوند که جایگاه ستارگان درخشان و دیگر اجرام نزدیک است که بر سر راه نور کهکشان‌های دورتر جای دارند و از همین رو، همگرایی گرانشی ضعیف را نمی‌شد در این بخش‌ها اندازه گرفت. تصویر بزرگ‌تر
گروهی از اخترشناسان بنیادهای گوناگون در سراسر جهان [۱] به رهبری هندریک هیلدبرانت از بنیاد اخترشناسی آرگلاندر در بن آلمان، و ماسیمو ویولا از رصدخانه‌ی لیدن هلند عکس‌های پیمایش کیدز که توسط تلسکوپ پیمایشی وی‌اس‌تی در شیلی انجام شده بود را بررسی کردند. آنها برای بررسی خود از عکس‌هایی از این پیمایش بهره گرفتند که پنج بخش از آسمان، به گستردگی حدود ۲۲۰۰ برابر قرص کامل ماه را می‌پوشاند [۲]، و حدود ۱۵ میلیون کهکشان را در بر دارد.

این دانشمندان با بهره‌گیری از کیفیت نفیس عکس‌های وی‌ال‌تی و به کمک نرم‌افزار رایانه‌ای نوآورانه، توانستند یکی از دقیق‌ترین سنجش‌ها تا به امروز را از یک اثر به نام "برش کیهانی" (cosmic shear) انجام دهند. این اثر یک گونه‌ی جزیی از "همگرایی گرانشی ضعیف" است که در آن، نور کهکشان‌های دوردست اندکی به دلیل اثر گرانشی مقادیر بزرگ ماده -مانند خوشه‌های کهکشانی- تاب بر می‌دارد.

در برش کیهانی، نه خوشه‌های کهکشانی، بلکه ساختارهای بزرگ-مقیاس کیهانند که نور را اندکی -از همگرایی ضعیف هم کمتر- می‌پیچانند. برای اطمینان یافتن از این که سیگنال بسیار ضعیف برش کیهانی به اندازه‌ی کافی نیرومند باشد که اخترشناسان بتوانند به کمک آن نقشه‌ی پراکندگی موادی که این همگرایی جزیی را پدید آورده‌اند را تهیه کنند، به پیمایش‌های بسیار گسترده‌ و ژرفی مانند کیدز نیاز است. در این پژوهش، گسترده‌ترین پهنه از آسمان که تاکنون به این شیوه نقشه‌برداری شده بود به کار رفت.

با شگفتی تمام، به نظر می‌رسد دستاوردهای این پژوهش با نتیجه‌گیری‌های ماهواره‌ی اروپایی پلانک همخوانی ندارد؛ پلانک نخستین ماهواره‌ای بود که به کاوش ویژگی‌های بنیادین کیهان پرداخت. نکته‌ی ویژه این که، سنجش گروه کیدز از چگونگی انباشت ماده در پهنه‌ی کیهان -یک پارامتر کیهانی کلیدی- به گونه‌ی چشمگیری کمتر از مقداریست که از داده‌های پلانک به دست می‌آید [۳].

ماسیمو ویولا توضیح می‌دهد: «این سنجش تازه‌ ما نشان می‌دهد که ماده‌ی تاریک در شبکه‌ی کیهانی - که حدود یک چهارم محتوای کیهان را در بر دارد- ناهمواری کمتری نسبت به چیزی که می‌پنداشتیم دارد.»

ماده‌ی تاریک هنوز آشکارناپذیر است و تنها از روی اثرهای گرانشی‌اش بر ماده‌ی معمولی می‌توان به وجودش پی برد. در این زمان، بررسی‌هایی مانند این بهترین روش برای تعیین شکل، ابعاد، و پراکندگی این ماده‌ی نادیدنی است.

همچنین، نتیجه‌ی شگفت‌آور این پژوهش دارای پیامدهای برای شناخت گسترده‌تر ما از کیهان، و چگونگی فرگشت آن در تاریخ تقریبا ۱۴ میلیاردساله‌اش هم است. چنین ناسازگاری آشکاری میان این نتایج با نتایج پلانک بدین معناست که اخترشناسان شاید نیاز به بازنگری و پالایش شناخت خود از برخی از جنبه‌های بنیادین دگرگونی‌ها و فرگشت کیهان داشته باشند.
video
در این ویدیو، با بزرگنمایی آسمان به یکی از پنج منطقه‌ی پیمایش کیدز، به نام منطقه‌ی جی۱۲ در استوای کیهانی، در راستای صورت‌های فلکی شیر و دوشیزه می‌رسیم که شبکه‌از مناطق چگال (روشن) و تهی (تاریک) را در بر دارد. اگر نتوانستید ویدیو را ببینید، می‌توانیدآن را در کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان تماشا کنید.
هندریک هیلدبرانت می‌نویسد: «یافته‌های ما به ویرایش مدل‌های نظری از چگونگی رشد کیهان از آغاز تا به امروز کمک خواهد کرد.»

بررسی داده‌های تلسکوپ وی‌ال تی در پیمایش کیدز یک گام مهم است ولی انتظار می‌رود تلسکوپ‌های آینده پیمایش‌هایی از این هم گسترده‌تر و ژرف‌تر را از آسمان انجام دهند.

کاترین هیمنز، یکی از نویسندگان پژوهش از دانشگاه ادینبروی بریتانیا می‌افزاید: «موشکافی از رویدادهایی که از مهبانگ تاکنون رخ داده یک چالش پیچیده است، ولی ما با ادامه‌ی بررسی دوردست‌های آسمان می‌توانیم تصویری از چگونگی رشد و نمو کیهانِ امروزین بسازیم.»

در پایان، کنراد کویکن، پژوهشگر اصلی پیمایش کیدز از رصدخانه‌ی لیدن هلند می‌گوید: «ما اکنون بیننده‌ی یک ناهمخوانی فریبنده با کیهان‌شناسی پلانک هستیم. کاوشگرهای آینده مانند ماهواره‌ی اقلیدس و تلسکوپ بزرگ پیمایش هم‌نوا (LSST) به ما اجازه خواهند داد تا این سنجش‌ها را تکرار کرده و به چیزی که جهان هستی واقعا به ما می‌گوید بهتر پی ببریم.»

--------------------------------------------
یادداشت‌ها:
۱] گروه بین‌المللی کیدز از دانشمندانی از آلمان، هلند، بریتانیا، ایتالیا، مالت و کانادا تشکیل شده.

۲] این هم‌ارز ۴۵۰ درجه‌ی مربع، یا کمی بیش از ۱ درصد کل آسمان است.

۳] پارامتری که اندازه گرفته شده اس۸ نام دارد (S8)، و مقدارش آمیزه‌ای از مقدار نوسان‌های چگالی و چگالی میانگینِ یک بخش از کیهان است. نوسان‌های بزرگ در بخش‌های کم‌چگال‌تر کیهان، اثری همانند اثر نوسان‌های کم‌دامنه‌تر در مناطق چگال‌تر کیهان دارد، و این دو اثر را نمی‌توان با مشاهده‌ی همگرایی ضعیف از هم بازشناخت. عدد ۸ به سوراخی به اندازه‌ی ۸ مگاپارسک اشاره دارد که به طور قرارادادی در چنین بررسی‌های به کار می‌رود

--------------------------------------------
به تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
galaxy - ESO - VLT Survey Telescope - Chile - dark matter - Kilo Degree Survey - KiDS - Planck satellite - Hendrik Hildebrandt - Argelander-Institut für Astronomie - Bonn - Germany - Massimo Viola - Leiden Observatory - Netherlands - VST - full Moon - Paranal - software - cosmic shear - gravitational lensing - galaxy cluster - European Space Agency - cosmological parameter - cosmic web - Catherine Heymans - University of Edinburgh - UK - Big Bang - Euclid satellite - Large Synoptic Survey Telescope - Konrad Kuijken - Australia - Italy - Malta - Canada - S8 - amplitude - weak lensing

دو دنباله‌دار و یک کهکشان در یک تصویر

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر ولی بدون توضیح
در این میدان دید گسترده و زیبای ۴ در ۲.۵ درجه‌ای از آسمان شب که روز ۱ دسامبر گرفته شده، دو دنباله‌دار دیده می‌شود. ولی لکه‌ی روشن بالا، سمت چپ یکی از آنها نیست.
این لکه، کهکشان مارپیچی درخشان ام۵۱ یا مسیه ۵۱ است که به نام کهکشان گرداب هم شناخته می‌شود و درست بیرون از دسته‌ی ملاقه‌ی خرس بزرگ (دب اکبر) در آسمان نیمکره‌ی شمالی دیده می‌شود.
هر دوی این دنباله‌دارها میهمانان تازه‌ی بخش درونی سامانه‌ی خورشیدی‌اند، یعنی برای نخستین بار است که گذرشان به اینجا افتاده. این دو که نماهایی متفاوت با یکدیگر دارند، هنوز از پشت تلسکوپ کم‌نورند و در زمان سپیده‌دم، بر فراز افق شمالی دیده می‌شوند.
پایین، سمت چپ چشم‌انداز دنباله‌دار نئووایز (C/2016 U1) را می‌بینیم که به تازگی یافته شده و گیسوی افشان گِردش از تابش فلورسانس گاز کربن دواتمی‌اش زیر نور خورشید به رنگ سبز می‌درخشد.
در بالا، سمت راست هم دنباله‌دار جانسون (C/2015 V2) دیده می‌شود که نور خورشید را با غبارهای درون گیسو و دُم باریک و کشیده‌اش بازمی‌تاباند.

--------------------------------------------
به تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
comet - spiral galaxy - Messier 51 - Whirlpool Galaxy - Big Dipper - Solar System - NEOWISE - C/2016 U1 - coma - diatomic carbon - Johnson - C/2015 V2

منبع: apod.nasa.gov

کاسینی نخستین مدار حلقه‌‌خراش خود را به پایان برد

* فضاپیمای کاسینی ناسا که در روز ۳۰ نوامبر گام یکی مانده به آخر ماموریتش را آغاز کرد، نخستین گذر نزدیکش از کنار لبه‌های بیرونی حلقه‌های کیوان را با موفقیت انجام داده است.

* درباره‌ی این گام از ماموریت خواندیده بودید: * تنها چند روز به آغاز "پایان" کاسینی مانده

کاسینی در ساعت ۸:۰۹ بامداد روز ۴ دسامبر به وقت ساحل خاوری آمریکا (۱۶:۳۹ به وقت ایران)، زمانی که حدود ۹۱۰۰۰ کیلومتر از قله‌ی ابرهای کیوان فاصله داشت، از درون صفحه‌ی حلقه‌های این سیاره و تقریبا از درون یک حلقه‌ی غباری کم‌نور گذشت که توسط دو ماه کوچک این سیاره به نام‌های ژانوس و اپیمتئوس پدید آمده و تنها ۱۱۰۰۰ کیلومتر از مرکز حلقه‌ی F فاصله دارد.
در این تصویر مسیر فضاپیمای کاسینی را در دو گام پایانی ماموریتش می‌بینیم. گام نخست از ۲۰ مدار "حلقه-خراش"(رنگ خاکستری)، و ۲۲ مدار "پایان بزرگ" (رنگ آبی) تشکیل شده. مدار آخر که با فرورفتن فضاپیما به درون کیوان نیمه‌تمام می‌ماند هم به رنگ نارنجی نشان داده شده.
کاسینی حدود یک ساعت پیش از گذشتن از صفحه‌ی حلقه‌ها موتور اصلی‌اش را به مدت نزدیک به ۶ ثانیه روشن کرد. حدود ۳۰ دقیقه بعد، کاسینی با نزدیک شدن به صفحه‌ی حلقه‌ها در یک اقدام محافظتی، پوشش سایبان-مانندِ موتورش را بست.

ارل مایز، مدیر پروژه‌ی کاسینی در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا (JPL) در پاسادنای کالیفرنیا می گوید: «با این تغییر کوچک در مسیر فضاپیما، اکنون در شرایطی بسیار خوب برای انجام بیشتر بخش های این گام تازه‌ی ماموریت هستیم.»

کاسینی چند ساعت پس از گذشتن از صفحه‌ی حلقه‌ها به کمک دستگاه علمی رادیویی خود یک پویش (نقشه‌برداری) کامل روی حلقه‌ها انجام داد تا ساختارشان را با جزییات بسیار خوب بررسی کند.

لیندا اسپیلکر، دانشمند پروژه‌ی کاسینی در JPL می‌گوید: «این برنامه‌ریزی سال‌ها زمان برده، ولی سرانجام به اینجا رسیدیم، همه‌ی دانشمندان ماموریت کاسینی برای آغاز بررسی داده‌هایی که در این مدارهای حلقه-خراش گرد می‌آید هیجان‌‌زده‌اند. این یک زمان چشمگیر و شایان توجه در ماموریتی سرتاسر هیجان است.»

دوربین‌های تصویربرداری کاسینی حدود دو روز پیش از گذشتن از درون صفحه‌ی حلقه‌ها عکس‌هایی از کیوان گرفتند ولی در آن زمان هنوز به نزدیک‌ترین فاصله‌ی آنها نرسیده بودند. در این نخستین شیرجه، تمرکز دانشمندان بر روی مانور موتور و کارکرد دیگر دستگاه‌های علمی کاسینی بود. در شیرجه‌های بعدی برخی از بهترین عکس‌های ماموریت از بخش‌های بیرونی حلقه‌ها و ماه‌های کوچک نزدیک به آن گرفته خواهد شد.
گردانندگان ماموریت کاسینی در JPL ناسا در بامداد روز یکشنبه به وقت ساحل خاوری آمریکا سیگنالی از فضاپیما دریافت کردند که خبر از موفقیت عملیات مداری می‌داد. اندازه‌ی بزرگ‌تر

در مدت باقی مانده از ماموریت، هر یک از مدارهای کاسینی یک هفته زمان خواهد برد. گذر بعدی از کنار لبه‌های بیرونی حلقه‌ها برای ۱۱ دسامبر برنامه‌ریزی شده. پیمودن همه‌ی مدارهای حلقه-خراش که روی هم ۲۰ مدار هستند تا ۲۲ آوریل ۲۰۱۷ زمان خواهد برد و در آن زمان، کاسینی برای آخرین بار از کنار تیتان می‌گذرد تا با بهره از گرانش این ماه بزرگ مسیر پروازش را تغییر دهد. کاسینی با رویارویی با تیتان از روی حلقه‌ها می‌گذرد و در روز ۲۶ آوریل نخستین شیرجه از ۲۲ شیرجه‌اش به درون شکاف ۲۴۰۰ کیلومتری میان کیوان و درونی‌ترین حلقه‌هایش را انجام خواهد داد.

در روز ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۷، فضاپیما شیرجه‌ی پایانی -شیرجه‌ی مرگ به درون ابرهای کیوان- را آغاز خواهد کرد. کاسینی به هنگام فرو رفتن در جو کیوان، داده‌هایی که درباره‌ی این جو گردآوری می‌کند را به زمین می‌فرستد و این کار را تا واپسین دم زندگی خود ادامه‌ خواهد داد.

-------------------------------------------------
به کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
NASA - Saturn - Cassini spacecraft - plane - moon - Janus - Epimetheus - F ring - ring plane - Earl Maize - Jet Propulsion Laboratory - Pasadena - California - radio - ring-grazing orbit - Linda Spilker - JPL - Grand Finale

منبع: nasa

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه