خورشید در گذشته حلقه‌هایی مانند حلقه‌های کیوان دور خود داشته

* احتمالا همان حلقه‌های غبار جلوی رشد زمین و تبدیل شدنِ آن به یک "اَبَرزمین" را گرفتند.

بر پایه‌ی پژوهشی تازه، خورشید احتمالا پیش از وجود زمین و دیگر سیاره‌ها در سامانه‌اش، با حلقه‌هایی غول‌پیکر از غبار، همانند حلقه‌های کیوان در بر گرفته شده بوده.
تصویر رنگ زیف (کاذب) از حلقه‌های پیرامون ستاره‌ای به نام اچ‌دی ۱۶۳۲۹۶.

آن حلقه‌ها احتمالا جلوی رشد زمین و تبدیل شدنش به یک "اَبَرزمین" را گرفتند -به گفته‌ی ناسا، ابرزمین‌ها گونه‌ای از سیاره‌ها با بزرگی دو برابر زمین و تا ۱۰ برابر پرجرم‌تر از آن هستند. اخترشناسان ابرزمین‌ها را پیرامونِ حدود ۳۰ درصد از ستارگان خورشیدسان در کهکشان راه شیری یافته‌اند.

وجود ابرزمین‌ها در بسیاری از دیگر سامانه‌های ستاره‌ای اخترشناسان را با پرسش‌هایی بی‌پاسخ روبرو کرده، مانند این پرسش که آندره ایزیدورو، اخترفیزیکدان دانشگاه رایس در هیوستون تگزاس می‌پرسد: «اگر ابرزمین‌ها اَبَر-رایج هستند، پس چرا ما یکی از آنها را در سامانه‌ی خورشیدی‌مان نداریم؟» برای یافتن پاسخ، ایزیدورو و همکارانش فرآیند پیدایشِ سامانه‌ی خورشیدی را که از خاکسترهای یک ابرِ رُمبنده‌ی گاز و غبار به نام "سحابی خورشیدی" پدید آمده شبیه‌سازی رایانه‌ای کردند.

شبیه‌سازی‌های آنها نشان می‌دهد که "برآمدگی‌های فشار" یا مناطقی پُرفشار از گاز و غبار خورشیدِ نونهال را در بر گرفته بوده‌اند. این مناطق پرفشار به احتمال بسیار زمانی پدید آمده بودند که ذراتی که در اثر کشش گرانشی نیرومند خورشید به سوی آن سرازیر می‌شدند، داغ شده و حجم هنگفتی از گاز آزاد کرده بودند.

شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهند که به احتمال بسیار سه منطقه‌ی جدا از هم بوده که ذرات جامد در آنجا بخار شده و به گاز تبدیل شده بودند، مناطقی که به نام "خطوط فرازِش" (خطوط تصعید) شناخته می‌شوند. در نزدیک‌ترین خط به خورشید (داغ‌ترین منطقه)، سیلیکات جامد به گاز تبدیل شد؛ در خط میانی، یخ به اندازه‌ای داغ شد که به گاز تبدیل شود؛ و در دورترین خط، مونوکسید کربن به گاز تبدیل شد.

بر پایه‌ی شبیه‌سازی‌ها، ذرات جامدی مانند غبار یک جورهایی به این "برآمدگی‌ها" برخورد کرده و روی هم انباشته می‌شدند. آندره‌آ ایزلا، یکی از نویسندگان این پژوهش و استادیار فیزیک و اخترشناسی در انشگاه رایس می‌گوید: «تاثیرِ برآمدگی فشار اینست که ذرات غبار را گرد می‌آورد و از همین روست که ما حلقه‌ها را می‌بینیم.» اگر این برآمدگی‌های فشار وجود نداشتند، خورشید به سرعت ذرات را می‌بلعید و هیچ دانه‌ای برای رشد سیاره‌ها به جا نمی‌ماند. ایزلا می‌گوید: «باید یک جوری جلوی آنها گرفته می‌شد تا فرصت کرده، رشد کنند و سیاره بسازند.»

کمربند سیارک‌ها از مواد بخش بیرونی سامانه‌ی خورشیدی (سی‌سی) و مواد بخش درونی سامانه‌ی خورشیدی (ان‌سی) عمدتا از منطقه‌ی سیاره‌ی بهرام ساخته شده‌اند

با گذشت زمان، گاز و غباری که خورشید را در بر گرفته بود خنک شد و خطوط فرازش کم کم به خورشید نزدیک‌تر شدند. این فرآیند به غبارها اجازه داد تا روی هم انباشته شوند و خرده‌سیاره‌ها، یا دانه‌های سیاره‌ای به اندازه‌ی سیارک را بسازند، چیزهایی که می‌توانستند بعدها به هم بپیوندند و سیاره‌ها را بسازند. ایزیدورو می‌گوید: «مدل ما نشان می‌دهد که برآمدگی‌های فشار می‌توانستند غبارها را انباشته و متمرکر کنند و برآمدگی‌های فشارِ متحرک می‌توانستند مانند کارخانه‌های ساختِ خرده‌سیاره رفتار کنند.»

ایزیدورو می‌افزاید برآمدگی‌های فشار میزانِ موادِ در دسترس برای ساخت سیاره در بخش درونی سامانه‌ی خورشیدی را نظم و سامان دادند.

بر پایه‌ی شبیه‌سازی‌ها، نزدیک‌ترین حلقه به خورشید سیاره‌های درونیِ سامانه‌ی خورشیدی را ساخت -تیر، ناهید، زمین و بهرام را. حلقه‌ی میانی سرانجام به سیاره‌های بخش بیرونی سامانه‌ی خورشیدی را ساخت و بیرونی‌ترین حلقه هم دنباله‌دارها، سیارک‌ها و دیگر اجرام کوچک در کمربند کوییپر، منطقه‌ای در ورای نپتون را پدید آورد.

افزون بر این، پژوهشگران دریافتند که اگر در شبیه‌سازی، پیدایشِ حلقه‌ی میانی را به تاخیر می‌انداختند، ابرزمین‌ها هم در سامانه‌ی خورشیدی پدید می‌آمدند. ایزیدورو می‌گوید: «در این شبیه‌سازی‌ها [شبیه‌سازی‌هایی که در آنها، حلقه‌ی میانی با تاخیر درست می‌شد]، تا زمانِ پیدایشِ برآمدگیِ فشار، جرم بسیاری به بخش درونی سامانه‌ی خورشیدی یورش آورده و برای ساختن ابرزمین در آنجا در دسترس بود.»«بنابراین زمانِ شکل‌گیریِ "برآمدگی فشار میانی" می‌تواند یک جنبه‌ی کلیدی در سامانه‌ی خورشیدی باشد.»

یافته‌های این دانشمندان در شماره‌ی ۳۰ دسامبر نشریه‌ی نیچر آسترونومی منتشر شده است.


-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر، اینستاگرام و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

 Earth - super-Earth - planet - solar system - sun - ring - Saturn - NASA - sun-like star - galaxy - André Izidoro - Rice University - Houston - Texas - computer simulation - solar nebula - high-pressure region - sublimation line - silicate - carbon monoxide - Andrea Isella - planetesimal - asteroid - Mercury - Venus - Earth - Mars - comet - Kuiper Belt - Neptune - Nature Astronomy

منبع: لایوساینس
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

ابر زیبا و خوش‌عکس در آسمان کانادا

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر

این دیگر چگونه ابریست؟
این ابر "کومه‌ای بارا" (کومولونیمبوس) که دیگر دارد عقب‌نشینی می‌کند، بیشتر به نام یک ابر تُندری شناخته می‌شود و تا حدودی ویژه و کمیاب است به این دلیل که در سرِ جلویی‌اش برجستگی‌های شگفت‌انگیز یک ابرِ پستانکی (ماماتوس) را دارد و هم‌زمان در سر دیگرش باران می‌بارد.
این تصویر در ژوئن ۲۰۱۳، در جنوب آلبرتای کانادا گرفته شده و ابر را نشان می‌دهد که دارد رو به خاور در دوردست پیش می‌رود و در همین زمان خورشید هم دارد در سمت باختر -پشت دوربین- غروب می‌کند.
در این تصویر، پرتوهای خورشیدِ غروب از آن سوی آسمان بر این ابر افتاده و آن را که خودش به تنهایی زیبا و خوش‌عکس است به رنگ‌های خیره‌کننده‌ی صورتی و نارنجی آراسته.
در پس‌زمینه آسمان آبی را می‌بینیم که رو به تاریکی می‌رود. در دوردست آسمان هم ماه را که در گامِ گوژ فزاینده (گام ماه در هفته‌ی دوم آن) می‌بینیم که از افق برخاسته و دارد در آسمان بالا می‌آید.


--------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

cumulonimbus - thundercloud - mammatus - Alberta - Canada - waxing - gibbous - moon

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

این بزرگترین نقشه سه‌بعدی کیهان می‌تواند سرنوشت جهان را آشکار کند

اخترشناسان امیدوارند نقشه‌ای که با دستگاه طیف‌سنجی انرژی تاریک پدید آمده با یافتن پاسخ پرسش‌هایی درباره‌ی گسترش (انبساط) کیهان کمک کند.

رد ستارگان بر فراز تلسکوپی در رصدخانه‌ی ملی کیت پیک در آریزونا که دستگاه DESI روی آن کار گذاشته شده

بزرگ‌ترین نقشه‌ی سه‌بعدی (3D) از کیهان با بهره از یک دستگاه با طراحی ویژه پدید آمده که دانشمندان امیدوارند سرانجام به گره‌گشاییِ این راز که چرا کیهان سریع و سریع‌تر گسترش می‌یابد کمک کند.

این نقشه که با بهره از دستگاه طیف‌سنجی انرژی تاریک (دسی، DESI) و تنها در هفت ماه پدید آمده، حدود ۸ میلیون کهکشان را فهرست‌بندی می‌کند -دو برابر شماری که دانشمندان در گذشته توانسته بودند نقشه بردارند. جولین گای از آزمایشگاه ملی لارنس برکلی در کالیفرنیا می‌گوید با ادامه‌ی پیمایشِ پنج ساله‌ی برنامه‌ریزی شده‌ی دسی، این نقشه از این هم بزرگ‌تر و دقیق‌تر خواهد شد.

این دستگاه که روی تلسکوپی در رصدخانه‌ی ملی کیت پیک، آریزونا سوار شده، با اندازه‌گیری میزان جابجاییِ نورِ گسیلیده از کهکشان‌ها به سوی طول موج‌های بلندتر کار می‌کند. این ویژگی که پدیده‌ی "سرخگرایی" (انتقال به سرخ) نامیده می‌شود، نشان‌دهنده‌ی میزان گسترش کیهان در مدت زمانی‌ست که این نور در راه بوده تا به زمین برسد.

گای می‌گوید: «هنگامی که داریم این نقشه را درست می‌کنیم، چیزی که واقعا داریم انجام می‌دهیم سنجشِ تاریخچه‌ی گسترش کیهان است.»«تنها کار ویژه‌ای که می‌کنیم اینست که داریم آن را دقیق‌تر انجام می‌دهیم.»

انتظار می‌رود دستگاه دسی تا سال ۲۰۲۶ سرخگرایی‌های بیش از ۳۵ میلیون کهکشان را فهرست‌بندی کند. این دستگاه می‌تواند از راهِ ۵۰۰۰ فیبر نوری با کنترل روباتیک، در هر زمان داده‌های سرخگرایی را از ۵۰۰۰ نقطه‌ی گوناگون در کیهان گرد آورد.

در این روبشِ (اسکنِ) سه‌بعدی کیهان، زمین در سمت چپ نشان داده شده، روبه صورت‌های فلکی دوشیزه، مار و  زانوزده تا فاصله‌های فراتر از ۵ میلیارد سال نوری نگاه می‌کند. هر یک از نقطه‌های رنگی نماینده‌ی یک کهکشان است که آن هم به نوبه‌ی خود دربردارنده‌ی ۱۰۰ میلیارد تا ۱ تریلیون ستاره است. گرانش باعث خوشه‌بندی کهکشان‌ها در چارچوبی به نام "شبکه‌ی کیهانی" (تار کیهانی) با خوشه‌ها، رشته‌ها و تُهیک‌های فشرده شده.

پژوهشگران امیدوارند هر چه داده‌های بیشتری به دست آورند، احتمالِ یافتنِ چیزی که با مدل کنونی ما از چگونگیِ گسترش کیهان سازگار نباشد هم بیشتر شود. فیزیکدانان بر این پنداشتند که گسترش کیهان زیر سرِ انرژی تاریک است که تا ۷۰ درصد کیهان را تشکیل داده. گمان بر اینست که بیشترِ دیگر بخشِ کیهان از ماده‌ی تاریک است، جوهره‌ای نادیدنی که پراکندگی‌اش زیربنای شکل‌گیری کهکشان‌هاست.

گای می‌گوید: «ما امیدواریم در پنج سال، انحرافی در این مدل کیهان‌شناسی بیابیم که نشانه‌ای از آنچه به راستی رخ می‌دهد به ما بدهد.»«زیرا ما امروزه کمی در یک مدل ساده گیر افتاده‌ایم که داده‌ها[یی که داریم] را به خوبی توصیف می‌کند، ولی هیچ آگاهی تازه‌ای به ما نمی‌دهد.»

املی سنتونژ از کالج دانشگاهی لندن می‌گوید: «دسی می‌تواند برای این که به ما اجازه دهد کهکشان‌هایی که با همه‌ی تلسکوپ‌هایمان می‌بینیم را با آن داربست ماده‌ی تاریک به هم پیوند دهیم دگرگون شود.»«ما با این آگاهی، برای پاسخ گفتن به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی کیهان در جایگاه بسیار بهتری خواهد بود، پرسش‌هایی مانند این که انرژی تاریک چگونه مایه‌ی گسترش کیهان می‌شود.»


--------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه: Dark Energy Spectroscopic Instrument - expansion - 3D - DESI - galaxy - Julien Guy - Lawrence Berkeley National Laboratory - California - Arizona - wavelength - red shift - Earth - optical fibre - dark energy - dark matter - galaxy formation - Amelie Saintonge - University College London - Kitt Peak National Observatory - constellation - Virgo - Serpens  - Hercules - star - cosmic web

برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

اروپا از چشم گالیله

فضاپیمای گالیله‌ی ناسا که در اواخر دهه‌ی ۱۹۹۰ میلادی سرگرم گشت و گذار در سامانه‌ی سیاره‌ی مشتری بود، عکس‌های خیره‌کننده‌ای از اروپا -ماه مشتری- گرفت و به شواهدی دست یافت که نشان می‌داد به احتمال بسیار در زیر سطح یخ‌زده‌ی این ماه، یک اقیانوس ژرف سرتاسری پنهان شده است.
در اینجا یک بازسازی از داده‌های تصویری گالیله از اروپا را می‌بینید. این تصویر با بهره از واسنجی‌های تازه و بهینه شده‌ای درست شده که برای ساختن یک عکس رنگی تقریبا نزدیک به آنچه چشم انسان می‌بیند به کار می‌روند. بنابراین، اگر خودمان در چنین فاصله‌ای از اروپا باشیم باید آن را تقریبا به همین شکل و رنگ ببینیم.
ترَک‌های خمیده و بلند روی اروپا نشانگر وجود آب مایع در زیر سطح آنند. این ماه بزرگ در مدار بیضی‌اش به گرد مشتری، دستخوش نیروهایی کِشندی و "کش و واکش"هایی می‌گردد که انرژی کافی برای مایع نگه داشتن اقیانوس زیرزمینی آن را فراهم می‌کنند.
وسوسه‌انگیزتر اینست که این فرآیند شاید حتی بدون وجود نور آفتاب هم بتواند انرژی کافی برای پشتیبانی از زندگی را در آن اقیانوس فراهم سازد، چیزی که اروپا را به یکی از بهترین جاها برای جستجوی زندگی فرازمینی تبدیل کرده است.
در یک اقیانوس ژرف و تیره‌ی زیرزمینی چه نوع زندگی‌ای می‌تواند جوانه بزند؟ در پاسخ به این پرسش، می‌توان از "میگوهای سختی‌دوست" بسیار ریز سیاره‌ی خودمان نام برد که در دو نقطه، در ژرفای ۲۳۰۰ متری و ۴۹۰۰ متری زیر دریا یافته شده‌اند. این میگوها را در تصویر دوم می‌بینید.
میگوهای سختی‌دوست
--------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

Jovian system - Galileo spacecraft - Europa - moon - liquid water - tidal flexing - Earth - planet - shrimp


منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

چشم‌انداز آتشفشان زیردریایی از فضا

این یک پویانمایی (گیف) به بزرگی ۳.۵ مگ است. برای کامل شدنش شکیبایی کنید

دیروز ۱۵ ژانویه، یک آتشفشان زیردریایی نزدیک جزیره‌ی تونگا در اقیانوس آرام فوران کرد و موج‌های بزرگ آب‌لرزه (سونامی) به سوی ساحل فرستاد و مردم سراسیمه به بلندی‌ها گریختند. ماهواره‌ی هواشناسی ژاپنی هیماواری-۸ این ویدیوی بسیار دیدنی را از این رویداد گرفت.

این ویدیو توده‌ی غول‌پیکری از خاکستر، بخار و گاز را نشان می‌دهد که مانند یک قارچ از آب‌های آبی اقیانوس بلند می‌شود. ام. شیراایشی که این پویانمایی را از گالری اسپیس‌ودر پدید آورده می‌گوید: «تنها این نبود، بلکه یک موج ضربه‌ای یا موج شوکِ جَوی را هم می‌شود دید.»«خط سایه‌مرز (مرز میان شب و روز) به موج شوک رسیده و آن را در بر می‌گیرد. این بدین معناست که سرعت سایه‌مرز از سرعت صوت بیشتر است.»

این موج شوک تا دوردست رفت و در جاهایی دورتر مانند آلاسکا، بلیز و چندین نقطه از فلوریدا، مانند افزایشی ناگهانی در فشار هوا دریافت و ثبت شد. انتظار می‌رود موج جهانی در جنوب الجزایر همگرا شود و سیگنال یا نشانه‌ی بویژه نیرومندی در آنجا بدهد.

سنجش‌هایماهواره‌ها و بالون‌های فراز بالا نشان می‌دهند که دود این فوران به پوش‌سپهر (استراتوسفر)، تا فرازای ۶۰ هزار پایی رسیده. خاکستر و ترکیبات گوگردیِ پخش شده در پوش‌سپهر می‌توانند غروب‌هایی نامعمول در روزهای آینده پدید بیاورند.


-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر، اینستاگرام و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

undersea volcano - Pacific - island of Tonga - tsunami - Japan - Himawari-8 - shock wave - M. Shiraishi - Space Weather Gallery - terminator - speed of sound - Alaska - Belize - Florida - Algeria - balloon - stratosphere - sulfurous

منبع: اسپیس‌ودر
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

تلسکوپ فضایی جیمز وب نخستین بار چه چیزی را نگاه خواهد کرد؟

* "تصویرهای آغازین زشت خواهند بود."

با آغاز فرآیند دور و درازِ تراز کردنِ ۱۸ تکه‌ی آینه‌ی اصلی تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، این پرسش در جامعه‌ی اخترشناسی داغ شده: "این تلسکوپ غول‌پیکر نخستین بار به چه چیزی نگاه خواهد کرد؟"

وب در روز ۲۵ دسامبر پیروزمندانه راهی فضا شد و حدود دو هفته بعد نیز همزمان با پیشروی به سوی مقصدش، فرآیندهای اصلی برپا شدن خود را پیروزمندانه کامل کرد. مقصد این تلسکوپ یکی از نقطه‌های لاگرانژ سامانه‌ی زمین-خورشید به نام نقطه‌ی لاگرانژ ۲ یا ال۲ است، یک نقطه‌ی پایدار گرانشی در فاصله‌ی حدود ۱.۵ میلیون کیلومتری زمین.

این تلسکوپ دارای ۱۸ تکه آینه‌ی شش ضلعی است که باید کم کم با یگدیگر همتراز شده و یک سطح یگانه و تقریبا کاملِ گردآورنده‌ی نور را بسازند. یک بخش ضروری در این فرآیند گرفتن عکس‌هایی از آسمان است تا ببینیم این فرآیندِ همترازی چگونه پیش می‌رود، ولی جین ریگبی، دانشمند پروژه‌ی عملیات وب به همگان هشدار می‌دهد که چندان از "نور نخست" [نخستین تصویرِ] جیمز وب انتظار نداشته باشند.

ریگبی در جریان یک نشست خبری پخش زنده که روز شنبه، ۸ ژانویه درباره‌ی جایگیری پیروزمندانه‌ی آینه‌ی اصلی ۶.۳ متری وب برگزار شد گفت: «نخستین تصویرها زشت خواهند بود. آنها تار خواهند بود. ۱۸ نمونه تصویر کوچک در سراسر آسمان خواهیم داشت.» ریگبی از مرکز پروازهای فضایی گودارد ناسا در مریلند سخن می‌گفت، جایی که عملیات تلسکوپ در آن تمرکز یافته.

اعضای گروه جیمز وب در این نشست خبری نگفتند که آیا برنامه دارند این عکس‌های آغازینِ "زشت" را منتشر کنند یا نه. تکه‌های آینه‌ی اصلی در آغاز به اندازه‌ی چند میلیمتر از هم دور خواهند بود، که هنگام کانونی شدن روی یک فراسیاره‌ی دوردست یا دیدن ستارگان در یک کهکشان دور، به درجه‌ی بالایی از بی‌دقتی می‌انجامد.

ولی چشمداشت مهندسان اینست که تقریبا تا روز ۱۲۰م ماموریت، که حدود ۲۴ آوریل می‌شود، تلسکوپ با تکمیل فرآیند همترازی تکه‌ها بسیار دقیق‌تر ببیند.

ریگبی می‌گوید: «من دلم می‌خواهد اینگونه نگاه کنم که ۱۸ آینه داریم که فعلا، خواننده‌هایی هستند که هر یک ساز خود را می‌زند و آهنگ خود را در هر کلیدی که در آنست می‌خواند.»«ما باید آنها را وادار کنیم که مانند یک گروه کر کار کنند و این یک فرآیند رَوِشمند و پُرزحمت است.»

پرسش بزرگ بعدی اینست که جیمز وب نخستین بار چشمان خود را به چه چیزی خواهد دوخت. این رصدخانه که به عنوان جانشین تلسکوپ فضایی پیشگامِ هابل که در ۱۹۹۰ به فضا رفت پرتاب شده، درخواست‌های بسیاری برای "زمان تلسکوپ" [وقتِ رصدی-م] از سوی اخترشناسان دریافت کرده و بیشتر آنها باید رد شوند. چند برنامه‌ی "دانش آغازین" در تارنمای ناسا فهرست شده، ولی این که جیمز وب نخستین بار کجا را نگاه خواهد کرد هنوز آشکار (فاش) نشده.

با این همه، ما از برخی از هدف‌های تراز مهندسی که این رصدخانه در راه‌اندازی آغازین بررسی خواهد کرد آگاهیم.

ریگبی می‌گوید: «ما چشمه‌هایی (هدف‌هایی) با درخشش خوب و یکدست داریم.»«پس می‌توانیم چگونگیِ کارِ آشکارسازها را چک و بررسی کنیم ... بسیاری از این هدف‌ها در ابر ماژلانی بزرگ هستند، زیرا همیشه می‌توانیم قطب‌های برجگاهی (دایره‌البروجی) شمال و جنوب را ببینیم. آنها همیشه در دسترسند.»

ریگبی می‌افزاید گروه آنها بسیاری از هدف‌های دوره‌ی راه‌اندازی را در ابر ماژلانی بزرگ، یک کهکشان کوتوله‌ی به نسبت نزدیک به راه شیری برگزیدند، زیرا جیمز وب هر زمان پرتاب می‌شد، آنها همیشه در دیدرس می‌بودند. وی می‌گوید: «ما می‌دانستیم که اگر تاریخ پرتاب تغییر هم کند، نیاز به برنامه‌ریزی دوباره نخواهیم داشت.»

با توجه به امروز، این پایستگی گزینش خردمندانه‌ای بود، زیرا تنها در چند هفته‌ی پایانی، تاریخ پرتاب جیمز وب پی در پی به دلیل مشکلات دقیقه‌ی پایانی به تاخیر می‌افتاد، از جمله یک کابل داده‌ی نادرست و رها شدنِ برنامه‌ریزی نشده‌ی گیره‌ی باند در زمان آماده‌سازی‌های پرتاب. همه‌ی این مشکلات پیروزمندانه تا پیش از پرتاب حل شدند.


--------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:
James Webb Space Telescope - primary mirror - Earth - sun - Lagrange Point 2 - L2 - gravitationally stable - planet - hexagonal mirror - Jane Rigby - NASA - Goddard Space Flight Center - Maryland - exoplanet - star - galaxy - Hubble Space Telescope - Large Magellanic Cloud - dwarf galaxy - ecliptic pole - Milky Way

برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه