کوچک و به هم ریخته

اغلب کهکشان های بزرگ مارپیچی با شکوه و جلال تمام دیده می شوند. خوشه های ستارگان جوان و آبی رنگ و مناطق صورتی رنگ ستاره زاییِ آن ها در طول بازوهای گسترده ی مارپیچیشان، مایه ی جذابیت و جلب توجه آن هاست. ولی کهکشان های نامنظم و کوچک مانند NGC 4449 در فاصله ی 12 میلیون سال نوری از ما هم مناطق ستاره زایی دارند. این کهکشان با پهنای کمتر از 20,000 سال نوری، یک جزیره ی کوچک کیهانی هم اندازه ی کهکشان اقماریِ راه شیری خودمان، ابر ماژلانی بزرگ (LMC) است و اغلب نیز با آن مورد مقایسه و سنجش قرار می گیرد.
این تصویر نمای نزدیک که تلسکوپ فضایی هابل از این کهکشانِ خوب بررسی شده گرفته، مورد پردازش قرار گرفته تا تابش سرخ رنگی که نماینده ی گاز هیدروژن است در آن پدیدار شود. این تابش سرخ رنگ، مناطق گسترده ی ستاره زایی در NGC 4449 را نشان می دهد (برخی از این مناطق حتی از مناطق مشابه در ابر ماژلانی بزرگ هم گسترده ترند) با کمان های بزرگ میان ستاره ای و حباب هایی که توسط ستارگان سنگین و بزرگ با عمر کوتاه به وجود آمده اند.
NGC 4449 یکی از اعضای گروه کهکشانیی است که در صورت فلکی سگان تازی یافته شده اند. باور بر اینست که برخورد و کنش با کهکشان های کناری موجب تاثیرگذاری بر مناطق ستاره زایی (و به وجود آمدن آن ها) در آن شده است.

واژه نامه:
NGC 4449 - spiral galaxy - star cluster - star forming region - spiral arm - irregular galaxy - island universe - Milky Way - satellite galaxy - Large Magellanic Cloud - LMC - Hubble Space Telescope - interstellar arc - constellation Canes Venatici

منبع: apod.nasa.gov

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه