دریای خاوری

دریای خاوری (شرقی) یا Mare Orientale، به شکل نقطه ی میانی دایره های هدف، یکی از قابل توجه ترین ویژگی های بزرگ سطح ماه است. شوربختانه این دریاوار در انتهای لبه ی غربی ماه قرار داشته و برای ساکنان زمین به سختی قابل دیدن است. با این حال، این تصویر موزاییکی از این دهانه ی برخوردیِ چند حلقه ای که جوان ترین حوضه ی بزرگ سطح ماه نیز هست، جزییاتی شگرف را می نمایاند (تصویر موزاییکی با وضوح کامل را اینجا ببینید). این تصویر موزاییکی بر پایه ی عکس های دوربین زاویه باز فضاپیمای مدارگرد شناسایی ماه ساخته شده است.
دریای خاوری که تنها بخشی از آن را گدازه های آتشفشانی پوشانده، بیش از 3 میلیارد سال سن و نزدیک به 950 کیلومتر (600 مایل) پهنا دارد و در اثر برخورد جسمی در اندازه ی یک سیارک به وجود آمده. این برخورد، امواجی در پوسته ی ماه پدید آورد که به یک ویژگی به شکل دایره های هم مرکز انجامید.
شاید برای ساکنان فضا که ماه را به عنوان جهانی خشک و بدون هوا می شناسند کمی خنده دار به نظر بیاید ولی ما ناحیه های صاف و تیره ی ماه را به نام "دریا" (دریاوار) می خوانیم (mare، جمع: maria - واژه ای لاتین به معنای دریا). دلیلش هم اینست که روزگاری ستاره شناسان تصور می کردند این مناطق ممکن است در واقع دریاهایی روی ماه باشند.

واژه نامه:
Mare Orientale - Moon - basin - Lunar Reconnaissance Orbiter - lava - asteroid - lunar crust - mare - maria - sea

منبع: apod.nasa.gov

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه