دریانوردی در دنیای فرازمینی

* دانشمندان تصمیم دارند یک قایق روباتیک را در دریاچه ای از متان بر روی سطح تیتان به گردش درآورند.

*گروه دانشگاه آزاد به سرپرستی پرفسور جان زارنکی امیدوار است ناسا از طرح آنان برای یافتن زندگی احتمالی در زیر سطح تیتان پشتیبانی کند.

مهندسان فضایی در حال برنامه ریزی برای ساخت نخستین قایق فرازمینیند. آن ها می خواهند این قایق را به سوی تیتان - بزرگ ترین ماه کیوان- پرتاب کرده و با چتر نجات روی "دریای Ligeia"، دریایی از متان و اتان روی سطحش بفرستند. این کشتی روباتیک تا چند ماه این دریای فرازمینی را در خواهد نوردید، و به کاوش خط ساحلی آن و اندازه گیری امواج و بادهایی که بر سطحش می وزند خواهد پرداخت.
پرفسور زارنکی، از دانشگاه آزاد می گوید: «طبق محاسبات ما، موج های دریاهای تیتان به مراتب بزرگ تر، ولی بسیار آرام تر از امواج دریاهای زمین خواهند بود؛ که نشان می دهد تیتان بهترین نقطه در منظومه ی خورشیدی برای "موج سواری" است. تنها مشکل اینست که دمای آنجا 180 درجه ی سانتیگراد زیر صفر است. هر جور که نگاه کنید آنجا را جای بسیار سردی خواهید یافت.»
این ماموریت به سوی تیتان (تنها ماه منظومه ی خورشیدی که جوی غلیظ و فشرده از نیتروژن و متان دارد) نخستین کاوش یک دریا بیرون از سیاره ی زمین خواهد بود و می تواند شواهدی از وجود احتمالی مواد شیمیایی آلی پیچیده که سازندگان موجودات زنده اند را ارایه کند.
زارنکی که با دانشمندان آمریکایی در ساخت قایق کاوشگر تیتان کار می کند می افزاید: «متان روی زمین به حالت گاز است، ولی از آنجایی که تیتان بسیار سرد است، در آنجا به شکل مایع در می آید. [البته] بسته به شرایط منطقه ای خاص، می تواند به شکل مایع، گاز و یا جامد در آید درست مثل آب در زمین. متان همچنین در چرخه ای میان سطح و جو تیتان جریان دارد، باز هم درست مثل آب روی زمین. در آنجا متان هدایت آب و هوا را به عهده دارد.»
در این تصویر از سطح تیتان که کاوشگر کاسینی گرفته، دریاچه های متان دیده می شوند.

با تاثیر پرتوهای فرابنفش خورشید بر روی این متان، ترکیبات پیچیده ی هیدروکربنی ساخته می شوند که به آرامی به روی سطح باز می گردند. خلاصه بگوییم، در تیتان، باران مواد نفتی و شیمیایی می بارد. رودهای ساخته شده از همین مواد، سطح را می‌فرسایند، دره ها را پدید می آورند و دریاها و دریاچه ها را ایجاد می کنند. در هفت سال گذشته، این دریاهای پتروشیمیایی توسط فضاپیمای روباتیک کاسینی آمریکا مورد نقشه برداری قرار گرفته اند.
همچنین، کاسینی از یک کاوشگر کوچکتر به نام هویگنس - ساخت آژانس فضایی اروپا- که در سال 2005 بر سطح تیتان فرود آمد کمک گرفت. بسیاری از تجهیزات و ابزار این سفینه توسط زارنکی و گروهش در دانشگاه آزاد ساخته شده. همین تجربه باعث شد که از آنان برای پیوستن به [طرح] "کاوشگر دریای تیتان" یا TiME درخواست شود، پروژه ای که بودجه اش را ناسا تامین می کند و سرپرستی آن با الن استوفان، یکی از پژوهشگران سازمان پژوهشی Proxemy می باشد.
بنا به طرح استوفان، کاوشگر TiME به سوی تیتان پرتاب می شود و تا رسیدن به آن، سفری 1.6 میلیارد کیلومتری در فضای منظومه ی خورشیدی خواهد داشت. با ورود به جو غلیظ تیتان، چترنجات آن باز می شود و به سوی سطح سیاره پایین رفته تا در دریای Ligeia به گستردگی 480 کیلومتر فرود آید. پس از آن تا چند ماه بر این دریای چرب و نفتی شناور خواهد بود و به اندازه‌گیری و سنجش امواج، مواد شیمیایی، و دیگر متغیرها خواهد پرداخت.
استوفان می گوید: «ابزار اصلی این کاوشگر یک طیف سنج جرمی است که به طور دقیق به ما جنس ترکیبات سازنده ی دریاچه را خواهد گفت. گرچه، ما می خواهیم کارهایی مثل اندازه گیری ژرفا به کمک امواج صوتی را نیز انجام دهیم. دستگاه ها توان خود را از یک ژنراتور کوچک هسته ای می گیرند، چرا که تیتان به حدی از خورشید دور است که سلول های خورشیدی جهت تامین برق برای آشکارسازها یا فرستنده ها کارآیی نخواهند داشت.»
همچنین باور بر این است که تیتان اقیانوسی از آب در زیر سطح و ژرفای درونش دارد. ترکیبات شیمیایی آلی پیچیده که در سطح تولید می شوند، می توانند از راه شکاف ها و ترک های سطح به پایین تراوش کنند و همین می تواند به پدید آمدن ساختارهای حیات آغازین (ابتدایی) در آب نسبتن گرم زیر سطح این ماه بیانجامد. از همین روست که دانشمندان به بررسی و مطالعه ی تیتان علاقه دارند.
کاوشگر TiME نخست به عنوان یکی از 28 ماموریتی که ناسا برای طرح های آینده در نظر داشت برگزیده شد. از این میان تاکنون بیست و پنج ماموریت رد شده اند، و اینک ماموریت تیتان برای دریافت بودجه ی 300 میلیون پوندی که جهت گسترش و راه اندازی پروژه نیاز دارد تنها دو رقیب دیگر پیش رو دارد: یک ایستگاه دیده بانی لرزه نگاری در سیاره ی بهرام (مریخ) و یک کاوشگر ستارگان دنباله دار. طراحی دقیق و با جزییات هر سه توسط دانشمندان انجام شده، و پس از یک بازبینی، برنده ی رقابت در سال 2012 برگزیده خواهد شد. اگر TiME برنده شود، در سال 2016 به فضا پرتاب خواهد شد و هفت سال بعد نیز به مقصد خواهد رسید.
زارنکی چنین می گوید: «زمانی که طرح TiME را ارایه کردیم، شانس پیروزیش 1 در 28 بود. اکنون ناسا فهرست را کوتاه کرده و شانس ما به 1 در 3 رسیده. طرح دارد جدی می شود. من فکر نمی کردم شانسی برای بازگشت به تیتان در دوران کاریم داشته باشم. اینک همه چیز تغییر کرده.»

دیگر نوشته ها در این باره:

واژه نامه:
Titan - mass spectromete - nuclear generator - solar panel - detector - transmitter - nitrogen - organic chemical - solar system - surfing - extraterrestrial boat - Ligeia Mare - ethane robot boat - methane - lake - Saturn - John Zarnecki - Nasa - Cassini probe - Ultraviolet radiation - hydrocarbon - petrochemical - Huygens - European Space Agency - Ellen Stofan - organisation Proxemy Research - seismic monitoring station - Mars - comet-hopping probe

منبع: guardian

1 دیدگاه شما:

تبادل لینک

سیستم تبادل لینک رایگان و هوشمند iseolink برای افزایش رتبه سایت ها و وبلاگ های فارسی زبان در موتورهای جستجوگر مانند گوگل و افزایش بازدید آن ها
http://www.iseolink.com

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه