کشف ستاره ای که بر آن بارانی از بلور می بارد

*فضاپیمای اسپیتزر ناسا "باران" بلوری در ابرهای بیرونی یک ستاره ی نوزاد مشاهده کرده است.

*سرچشمه ی اصلی این کانی های سبزرنگ احتمالن فواره های گازی هستند که از این خورشیدهای نارس بیرون زده می‌شوند.

بر پایه ی مشاهدات تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا، بلورهای ریزی از کانی های سبزرنگ به نام olivine یا "زبرجد" همچون باران در حال فروریختن بر روی یک ستاره ی نوزادند.
این نخستین بار است که چنین بلورهایی در ابرهای غبارآلود گازی رُمبنده ای که ستارگانِ در حال شکل گیری را در بر گرفته دیده می شود. اخترشناسان همچنان در حال بحث و گفتگو درباره ی سرچشمه ی این بلورها هستند، گرچه بیشترین احتمال را به فوران گازهای انفجاری می دهند که از این ستارگان نوزاد بیرون زده است.

تام مگیث (Megeath) از دانشگاه تولدو در اوهایو و پژوهشگر اصلی این پژوهش می گوید: «برای ساخته شدن چنین بلورهایی، دمایی به اندازه ی دمای گدازه ی آتشفشانی نیاز است. به نظر ما این بلورها در همان نزدیکی سطح ستاره ی نوزاد "پخته" شده اند و سپس به ابری که دور ستاره را گرفته، جایی که دما بسیار پایین تر است منقل شده اند و در پایان نیز دوباره با زرق و برق فرو ریخته اند.»

این باران بلوری در اطراف یک ستاره ی دوردست خورشیدسان نوزاد یا "پیش ستاره" به نام HOPS-68 در صورت فلکی شکارچی (جبار) به وسیله ی آشکارسازهای فروسرخ اسپیتزر کشف شد. بلورها به شکل فورستریت بوده و عضو خانواده ی اولیوین از کانی های سلیکاته می باشند که در همه جا یافت می شوند، از شکل گوهرهای قیمتی پریدوت و شن های سبزرنگ سواحل هاوایی گرفته تا کهکشان های دوردست. ناسا در هر دو ماموریت Stardust و "برخورد عمیق"، با بررسی هایی که از نزدیک روی دنباله دارها انجام دادند چنین بلورهایی را یافته بود.
***************************************************************************************
شرح تصویر:

«تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا بلورهای سبزرنگ کوچکی به نام اولیوین یا زبرجد را یافته که تصور می شود در حال بارش و فروریختن بر سر یک ستاره ی در حال شکل گیریند. این تصویر، فرآیند ماجرا را نشان می دهد و با تصویری از ستاره آغاز شده و با برداشت هنرمند از "باران" بلوری پایان می‌یابد.

تصویر بالایی توسط تلسکوپ فضایی اسپیتزر ناسا گرفته شده و نشان پیکان در آن، ستاره ی نوزاد با نام HOPS-68 را نشان می دهد. تصویر میانی، روند احتمالی انتقال بلورها به ابر سردتر دور ستاره ی رو به رشد یا پیش-ستاره را می‌نمایاند.

تصور می شود فواره هایی که از این پیش-ستاره (که دمایش برای ساخته شدن و پختن بلورها مناسب است) بیرون می‌زنند، بلورها را به ابر بیرونی با دمایی بسیار پایین تر برده باشند. به گفته ی اخترشناسان، این بلورها دوباره به درون قرص غبار چرخان سیاره زایی که دور ستاره را گرفته می‌بارند، همانطور که در تصویر سوم نشان داده شده.»
***************************************************************************************
Charles Poteet، نویسنده ی اصلی این بررسی تازه که او هم از دانشگاه تولدوست می گوید: «اگر به گونه ای بتوانید به درون ابر در حال رمبشِ این پیش ستاره بروید، آنجا را بسیار تاریک خواهید یافت؛ ولی این بلورهای ریز شاید [اندک] نور محیط را بگیرند و [بازبتابانند] و در نتیجه در زمینه ی سیاه و غبارآلود، درخشش های سبزرنگی خواهید دید.»

بلورهای فورستریت پیشتر در قرص های چرخانی که ستارگان جوان را در بر گرفته اند و سیاره ها را می سازند یافت شده بود. کشف همین بلورها در ابر بیرونی و در حال رمبش یک پیش-ستاره، به دلیل دمای پایین تر ابر، چیزی در حدود 170- سانتی‌گراد، شگفت می نماید. این باعث شد گروه اخترشناسان به این گمان برسند که بلورها در پایین ساخته شده اند و سپس توسط فواره ها به ابر سردتر بیرونی منتقل شده باشند.

این یافته ها همچنین می تواند توضیح دهد که چرا ستارگان دنباله دار، که در حومه ی بسیار سرد و یخ زده ی سامانه ی خورشیدی ساخته شده اند نیز همین گونه بلورها را در خود دارند. دنباله دارها در مناطقی شکل می گیرند که آب در آن جا یخ زده است، بسیار سردتر از دمای سوزاننده ی نزدیک به 700 درجه ی سانتی گرادی که برای تشکیل بلورها نیاز است. نظریه ی پیشرو درباره ی این که بلورها چگونه و از کجا وارد دنباله دارها شده اند اینست که بلورها با ترکیب شدن مواد در دوران آغازین سامانه ی خورشیدی در قرص چرخان تشکیل سیاره ساخته شدند. در این سناریو، موادی که در نزدیکی خورشید ساخته شده بودند، مانند بلورها، سرانجام به فضای سردتر بیرونی سامانه ی خورشیدی جابجا شدند.

Poteet و همکارانش می گویند این سناریو می تواند درست باشد ولی بر این باورند که فواره ها ممکن است پیش از آن که باران بلوری بر مناطق بیرونی سامانه ی خورشیدیِ در حال شکل گیری شروع به باریدن کند، بلورها را به ابر گازی در حال رمبشی که دور خورشید جوان را گرفته بود منتقل کرده باشند. در پایان نیز بلورها در درون دنباله دارها یخ زده و گیر افتادند.

رصدخانه ی فضایی هرشل، پروژه ای به سرپرستی آژانس فضایی اروپا و با همکاری های ارزشمند ناسا، با شناسایی و تشخیص این ستاره ی نوزاد در این پژوهش شرکت داشت.

بیل دانچی، اخترفیزیکدان و دانشمند ارشد این برنامه در ستاد ناسا در واشنگتن دی سی می گوید: «تلسکوپ های فروسرخ همچون اسپیتزر و اینک هرشل، تصویری هیجان انگیز از چگونگی پخته شدن مواد کیهانی و ترکیب آن ها و ساخته شدن سامانه های سیاره ای به ما می دهند.»

واژه نامه:
planet-forming disk - embryonic sun - solar system - olivine - Spitzer Space Telescope - Herschel Space Observatory - European Space Agency - forsterite - silicate minerals - periodot - gemstone - Stardust - Deep Impact - comet - infrared - embryonic star - protostar - HOPS-68 - constellation Orion - NASA - crystal rain - infant star

منبع: astronomy

2 دیدگاه شما:

پریسا

دروغ چرا تا قبر پنج انگشت هم فاصله نیست :) من هر وقت میام اینجا یادم میاد که خالق یکتایی هست که دلم می خواست می فهمیدم کیه.
اینهمه کهکشانهای عیب و غریب!! هوووو تمومی هم ندارند.

یک ستاره در هفت آسمان

پس اگه این عکسو ببینید چی میگید پریسابانو:
http://donbaleh.com/link/432851

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه