هرشل تصویری تازه از فرگشت کهکشان ها ارایه می کند

* داده های این رصدخانه ی فضایی نشان می دهد که برخوردهای کهکشانی تنها نقشی جزیی در
بروز ستاره زایی در روزگار گذشته داشته، و این ستاره زایی هم بیشتر به مقدار گاز درون یک کهکشان بستگی داشته است.

رصدخانه ی فروسرخ فضایی هرشل وابسته به آژانس فضایی اتحادیه ی اروپا (ESA) کشف کرده که کهکشان ها برای بروز فوران های ستاره فشانی نیاز به برخورد با یکدیگر نداشته اند. این یافته به کنار رفتن این فرضیه ی دیرپا می انجامد و از چگونگی فرگشت و تکامل کهکشان ها تصویری باشکوه تر ارایه می کند.

نتیجه گیری ها بر پایه ی رصدهای تلسکوپ هرشل از دو تکه از آسمان، هر یک به پهنای حدود یک سوم اندازه ی قرص کامل ماه انجام شد. این مثل آنست که از درون یک سوراخ کلید به سراسر کیهان نگاه کنیم. هرشل بیش از یک هزار کهکشان با فاصله های گوناگون از زمین را مشاهده کرد که محدوده ی سنی به اندازه ی 80% عمر کیهان را نشان می دادند. این مشاهدات از آن جهت یگانه و منحصر به فردند که هرشل توانایی بررسی در دامنه ای گسترده از پرتوی فروسرخ را دارد و می تواند از ستاره‌زایی (تشکیل ستاره) تصویری کامل تر نسبت به آن چه تاکنون دیده شده ارایه کند.
یک کهکشان که جریانی پرسرعت و باریک از گاز سرد را به سوی خود کشیده و به شکل قرصی برافزایشی به دور خود در آورده و جذب می کند. این رشته ها جریانی پایدار از مواد خام برای تغذیه ی یک روند آرام تر ستاره زایی را فراهم می کنند. این سناریوی نظری برای چگونگی شکل گیری کهکشان ها بر پایه ی شبیه سازی های بیشماریست که توسط دکل و همکاران انجام شد. گرچه فرآیند واقعی این جریان به درون یک کهکشان هرگز مستقیمن دیده نشده، و هنوز به شکل نظریه باقی مانده.
سال ها این باور وجود داشت که آهنگ ستاره زایی در روزگار آغازین کیهان و حدود 10 میلیارد سال پیش به اوج خود رسیده بود. در آن هنگام روند ستاره زایی در برخی کهکشان ها 10 یا حتی 100 برابر شدیدتر از آن چه در کهکشان های کنونی روی می دهد بود.

در همسایگی ما - که نمایانگر امروز کیهان است، چنین آهنگ ستاره زایی بالایی کمیاب است و به نظر می رسد همیشه [فقط] در اثر برخورد کهکشان ها با یکدیگر رخ می دهد. همین باعث شده اخترشناسان چنین فرض کنند که در سراسر تاریخ کیهان نیز چنین بوده و آهنگ بالای ستاره زایی فقط در اثر برخورد کهکشان ها رخ می داده. اکنون تلسکوپ هرشل نشان می دهد که این باور در مورد کهکشان های دوردست که نمایانگر میلیاردها سال پیشند درست نیست.

دیوید الباز از CEA Saclay فرانسه، و همکارانش داده های هرشل را مورد بررسی و تحلیل قرار دادند و دریافتند که برخوردهای کهکشانی تنها نقشی اندک در بروز و شکوفایی ستاره زایی در روزگار گذشته داشته اند.

این گروه با مقایسه ی میزان نور فروسرخ گسیلیده از این کهکشان ها در طول موج های گوناگون، نشان داده که آهنگ تشکیل ستاره بستگی به میزان گاز درون کهکشان ها دارد، نه برخورد آن ها.

گازها مواد خام سازنده ی ستارگانند، و این پژوهش یک پیوند ساده را نمایان می کند: هر چه گاز درون یک کهکشان بیشتر باشد، ستاره ی بیشتری متولد می شود. الباز می گوید: «تنها کهکشان هایی که گاز زیادی درونشان نمانده برای فراهم آوردن گاز و پدید آوردن آهنگ بالای ستاره زایی نیاز به برخورد با دیگر کهکشان ها دارند.» این مساله در مورد کهکشان های روزگار کنونی صدق می کند چرا که این کهکشان ها پس از ستاره زایی در طی بیش از 10 میلیارد سال، بیشتر مواد خام گازی خود را از دست داده اند.

این پژوهش از پدیده ی ستاره زایی تصویری باشکوه تر نسبت به گذشته ارایه می دهد، تصویری با کهکشان هایی که به آرامی و به گونه ای طبیعی از گازی که از محیط اطراف جذب کرده اند رشد و نمو می کنند.

گوران پیلبرت از ESA می گوید: «هرشل قرار بود تاریخ ستاره زایی در سراسر زمان کیهانی را بررسی کند. اکنون این مشاهدات تازه درک و شناخت ما از تاریخ جهان را تغییر می دهد.»

واژه نامه:
European Space Agency - ESA - Herschel infrared space observatory - infrared - David Elbaz - space observatory - galaxy collision - wavelength - gaseous raw material - Göran Pilbratt - Dekel

منبع: astronomy.com

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه