این ستارگان کجا رفته اند؟

این تصویر در اندازه ی بزرگ- بزرگ تر

این همه ستاره کجا رفته؟
اکنون دبگر ستاره شناسان می دانند چیزی که پیش از این یک حفره در آسمان پنداشته می شد، در واقع یک ابر مولکولی تاریک است. 
در این تصویر، توده ی بسیار فشرده ای از غبار و گاز مولکولی دیده می شود که عملا تمام نور دیدنی (مریی) تابیده از ستارگان پشتش را جذب کرده و می کند. همین محیط تاریک و ترسناک باعث شده درون ابرهای مولکولی تبدیل به برخی از سردترین و پرت افتاده ترین نقاط در سراسر کیهان شود.
این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
یکی از چشمگیرترین نمونه ها از این سحابی های تاریک جذبی، ابریست در محدوده ی صورت فلکی مارافسای (حوا، مارگیر) به نام "بارنارد ۶۸" که در تصویر امروز آن را می بینید. 
این که هیچ ستاره ای در میانه ی آن دیده نمی شود نشان می دهد که بارنارد ۶۸ نسبتا به ما نزدیک است [چون ستاره ای میان ما و آن نیست -م]، با فاصله ی برآوردی حدود ۵۰۰ سال نوری و پهنای نیم سال نوری.
هنوز نمی دانیم ابرهای مولکولی مانند بارنارد ۶۸ چگونه پدید می آیند، ولی معلوم شده که خود این ابرها جایگاه های احتمالی برای شکل گیری ستارگان تازه اند (این ویدیو را ببینید). در حقیقت دریافته ایم که خود بارنارد ۶۸ احتمالا در حال رُمبش و فشرده شدن و ساختن یک سامانه ی ستاره ای تازه در دلش است.
در محدوده ی طول موج فروسرخ می توان درون آن را یکراست و بی واسطه تماشا کرد. تصویر دوم، همین ابر در طول موج فروسرخ نشان می دهد. چنان چه می بینید، ستارگان درونش به خوبی در این طیف دیده می شوند.

واژه نامه:
molecular cloud - molecular gas - dark absorption nebula - constellation Ophiuchus - Barnard 68 - infrared

منبع: apod.nasa.gov

1 دیدگاه شما:

سام

بسیار زیباست. منو به یاد سحابی "گونی زغال" انداخت

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه