ماده تاریک همچون تار عنکبوت، در سر تا سر کیهان تنیده شده

* بنا بر پژوهشی تازه، کهکشان ها دارای یک لبه ی مشخص و محدود نیستند، بلکه حومه هایی از
ماده ی تاریک دارند که تا حومه ی کهکشان دیگر ادامه یافته.

* بر این پایه، واژه ی "فضای میان کهکشانی" واژه ای بی مسما و بی معنیست.

گروهی از فیزیکدانان ژاپنی برای نخستین بار، "جای" ماده ی تاریک - و نه "ماهیت و چیستی" آن را- مشخص کرده اند. پژوهش آن ها نشان می دهد این ماده ی اسرارآمیز تقریبن همه جا هست، در سراسر فضای میان کهکشانی پراکنده شده و همچون تار عنکبوت، همه چیز را در بر گرفته.
یک شبیه سازی رایانه ای نشان می دهد که ماده ی تاریک به شیوه ای ناهموار ولی سازمان یافته
در سراسر کیهان پراکنده شده. در این عکس، مناطق با چگالی بالا به رنگ روشن دیده می شوند
در حالی که مناطق تاریک تقریبن، و نه کاملن، تهی هستند.

ماده ی تاریک دیده نمی شود (نامریی است): این ماده با نور بر هم کنشی ندارد از همین رو اخترشناسان عملن و مستقیم نمی توانند آن را ببینند. تاکنون، به روش های غیر مستقیم و از روی نیروی گرانشی که بر ماده ی قابل دیدن معمولی وارد می کند وجودش تشخیص داده شده. فیزیکدانان بر پایه ی این بر هم کنش گرانشی چنین نتیجه گرفته اند که ماده ی تاریک 22% محتوای "ماده - انرژی" کیهان را تشکیل داده، در حالی که سهم ماده ی معمولی و قابل آشکارسازی تنها 4.5% است.

شوگو ماساکی از دانشگاه ناگویا به همراه همکارانش از بنیاد "فیزیک و ریاضیات کیهان" در دانشگاه توکیو با بهره از شبیه سازی های رایانه ای، مدلی از تازه ترین داده های به دست آمده از رصد 24 میلیون کهکشان تهیه کردند. نور این کهکشان ها به هنگام گذر از درون فضا تا رسیدن به زمین، در اثر پدیده ای به نام "همگرایی گرانشی" اندکی خم می شود. پژوهشگران با تعیین چگونگیِ این خمیدگی، توانستند جای ماده ی تاریکی که باعث این خمیدگی شده را مشخص کنند (پیوندهای پایین مطلب را ببینید).

بنا بر آن چه به طور مفصل در نسخه ی آنلاین 10 فوریه ی Astrophysical Journal انتشار یافته، مدل آن ها نشان می دهد که ماده ی تاریک از هر کهکشان تا ژرفای فضای میان کهکشانی کشیده شده، به ماده ی تاریک کهکشان همسایه رسیده و شبکه ای تار عنکبوتی پدید آورده که سر تا سر کیهان را در خود گرفته است.

در حقیقت، "فضای میان کهکشانی" نامی بی مسما و بی معنیست؛ این پژوهش نشان می دهد که کهکشان ها محیط هایی با لبه ی معین که میلیون ها سال نوری از هم جدا افتاده اند نمی باشند، بلکه از یک توده ی مرکزی شامل ماده ی معمولی و دیدنی تشکیل شده اند که با شبکه ای از ماده ی تاریک در بر گرفته شده. شبکه ای که به نوشته ی پژوهشگران: «به گونه ای سازمان یافته تا نیمه ی راه کهکشان همسایه ادامه دارد، و بدین ترتیب، کیهان پر است از ماده ی تاریک همراه با ... کهکشان ها»
این دو تصویر، اثر همگرایی گرانشی را نشان می دهند. یک کهکشان بزرگ و پرجرم در مرکز قاب سمت راست، تصاویر کهکشان های پس زمینه (نقطه های سفید) را بزرگ تر و روشن تر کرده. منبع عکس
افزون بر این، به گفته ی پژوهشگران، چیزهایی که به نام "کهکشان ها" می خوانیم تنها توده ها و برجستگی هایی در این توزیع پیوسته ی ماده هستند. این گروه دانشمندان، نقشه ای از توزیع و پراکندگی ماده ی تاریک تا فاصله ی 100 میلیون سال نوری از مرکز هر کهکشان تهیه کردند. به نوشته ی آنان: «توزیع ماده ی تاریک به هیچ وجه تصادفی و یا یکنواخت نیست، بلکه به خوبی سازمان دهی شده است.»

تحقیق های بیشماری درباره ی ماده ی تاریک در سراسر جهان انجام گرفته. به گمان دانشمندان، این ماده ی گریزان و نادیدنی از ویمپ ها شاخته شده ("ذرات سنگین با بر هم کنش ضعیف"). ذراتی که چندین برابر سنگین تر از پروتون ها هستند و تنها از راه گرانش و نیروی ضعیف هسته ای بر هم کنش انجام می دهند.
dark matter - gravitational force - gravitational interaction - Shogo Masaki - computer simulation - Earth - gravitational lensing - Astrophysical Journal - galaxy - intergalactic space - WIMP - weakly interacting massive particles - proton - gravity - weak nuclear force

منبع: SPACE.com

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه