آیا برفی از موجودات ذره بینی بر سطح انسلادوس می بارد؟

* یک ماه (قمر) کوچک در ورای حلقه های سیاره ی کیوان به دور این سیاره می چرخد که سرشار از امید است،
و شاید - تنها شاید - پر از موجودات ذره بینی هم باشد.
* سه شب پیش، 27 مارس 2012، فضاپیمای کاسینی ناسا با پرواز از فاصله ی 46 مایلی سطح انسلادوس،
درست از میان فواره هایی که از این ماه کوچک بیرون می جهند گذشت.
فضاپیمای کاسینی ناسا در تاریخ 27 و 28 مارس 2012، طی یک رشته پرواز خیره کننده از فاصله ی نزدیک "انسلادوس"، ماه کیوان، فواره های آبی که از آن بیرون می زنند و چه بسا از یک دریای گسترده ی زیر سطحی سرچشمه می گیرند را آشکار کرد. این فواره ها که از میان شکاف هایی روی پوسته ی یخی انسلادوس بیرون می جهند، می توانند نشانه ای باشند از یک منطقه ی قابل زندگی که به گونه ای منحصر به فرد در سراسر منظومه ی خورشیدی قابل دسترس می باشد. (در همین زمینه: اقیانوس "آب نمک" در انسلادوس)
افشانه های تماشایی، از بزرگ و کوچک، آب یخ زده را از
چندین جا در نزدیک قطب جنوب انسلادوس، ماه کیوان به
بیرون می افشانند. در این تصویر که طی یکی از پروازهای
فضاپیمای کاسینی در 21 نوامبر 2009 ثبت شده، بیش از
30 فواره ی جداگانه در اندازه های گوناگون می توان دید.
بیشتر

کارولین پورکو، یک دانشمند سیاره شناس برنده ی جایزه، و سرپرست گروه تصویربرداری علمی برای فضاپیمای کاسینی ناسا می گوید: «بیش از 90 فواره در اندازه های گوناگون نزدیک قطب جنوب انسلادوس وجود دارد که در حال بیرون ریختن بخار آب، ذرات یخ زده، و ترکیبات آلی در همه جا می باشند. اکنون کاسینی چندین بار از میان این افشانه ها گذشته و آن ها را چشیده است. و ما دریافته ایم که جدا از آب و مواد آلی، نمک هم در ذرات یخ زده ی آن ها وجود دارد. شوری آن همانند اقیانوس های زمین است.»

اندازه گیری های گرمایی شکاف های انسلادوس نشان داده که دمایی تا 120- فارنهایت (190 کلوین) دارند. به گفته ی پورکو: «اگر همه ی این گرماها را با هم جمع کنید، 16 گیگا وات انرژی گرمایی در حال خروج از این شکاف ها به دست خواهد آمد.» به باور پورکو، این ماه کوچک با دریای مایع زیر سطحش، مواد آلی، و یک منبع انرژی، شاید میزبان همان گونه های زیستی باشد که در محیط های مشابه روی زمین پیدا می شود.»

وی می افزاید: «گونه ای از بوم شناسی (اکولوژی) که شاید انسلادوس میزبانش باشد، می تواند شبیه آن چیزهایی باشد که در ژرفای سیاره ی خودمان وجود دارد. گرمای فراوان و آب مایع در سنگ های آتشفشانی زیرزمینی خودمان پیدا می شود. موجودات زنده ی درون این سنگ ها از هیدروژن (هیدروژنی که از واکنش میان آب مایع و سنگ های داغ تولید شده) و همچنین دی اکسید کربنی که در دسترسشان است تغذیه می کنند و متان می سازند، که خود دوباره بازیافت شده و تبدیل به هیدروژن می شود. و همه‌ی این ها در غیاب نور خورشید یا هر چیز دیگری که توسط نورخورشید تولید می شود انجام می گردد.»
افشانه های آبی انسلادوس از شکاف های یخی که به
نام "راه راه ببری" شناخته می شوند بیرون می جهند.
تصویر کامل تر

ولی چیزی که انسلادوس را خاص و ویژه کرده اینست که منطقه ی قابل زندگیش را خودش در دسترس ما قرار می دهد.

پورکو: «انسلادوس مواد زیر سطحش را به فضا می فرستد، جایی که ما می توانیم از آن نمونه برداریم. شاید احمقانه به نظر برسد ولی چه بسا بر سطح این دنیای کوچک، برفی از میکروب در حال باریدن باشد. در پایان، این نویدبخش ترین جاییست که من برای گشتن به دنبال یک زیست شناسی ستاره ای می شناسم. حتی نیاز به کندن خاکش هم نداریم. می توانیم از درون افشانه ها پرواز کنیم و از آن ها نمونه برداریم. یا می توانیم بر سطحش فرود آییم، سرمان را بالا بگیریم و زبانمان را بیرون آوریم. و همین!... چیزی که دنبالش بودیم را گیر آوردیم.»

به نظر می رسد منبع گرمایی انسلادوس خود کیوان باشد. به گفته ی پژوهشگران، کشش گرانشی کیوان باعث می شود شکل این ماه به هنگام گردش به دور کیوان و در طول یک شبانه روز تغییر کند. جنبش های پیچشی و نرم درونی این ماه به تولید گرما می انجامد - مانند گرمایی که وقتی یک گیره ی کاغذ را به سرعت به عقب و جلو خم می کنید در آن حس می کنید. (خبرش را اینجا بخوانید: کشف پیوند میان گرانش کیوان و شکاف های انسلادوس)

پورکو می گوید: «ولی این جابجایی های کشندی (جزر و مدی) که اینک روی می دهد، برای تمام گرمایی که در حال حاضر از انسلادوس بیرون می آید کافی نیست (نمی شود برای تولید این گرما روی آن حرکات حساب کرد). یک راه برای بیرون آمدن از این معضل اینست که فرض کنیم بخشی از گرمایی که امروزه می بینیم، در گذشته تولید شده و در درون ماه ذخیره شده بوده است.»

در 27 مارس 2012، فضاپیمای کاسینی تنها با فاصله ی
46 مایل از فراز قطب جنوب انسلادوس پرواز کرد و درست
از میان افشانه ی فواره ها رد شد. بیشتر
به باور پورکو، مدار انسلادوس می توانسته بسیار بیشتر از امروز بیرون از مرکز بوده باشد، و به گفته ی وی، هر چه این بیرون از مرکز بودن بیشتر بوده، جابجایی های کشندی هم شدیدتر و تغییرات ساختاری ناشی از آن ها که به تولید گرما می انجامیده هم بیشتر و بزرگ تر بوده است. در این سناریو، گرما با آب کردن بخشی از یخ ها و پر کردن دوباره ی دریای مایع، در درون این ماه کوچک ذخیره شده است.

«اکنون که برون از مرکزی کمتر شده، گرمایی که از درون ماه می آید، ترکیبی است از گرمایی که امروز تولید می شود با گرمایی که در گذشته تولید و ذخیره شده بوده. ولی از آن جایی که گرمایی که امروزه از انسلادوس بیرون می زند بیش از گرمای تولید شده است، پس انسلادوس در حال سرد شدن بوده و آب مایع درونش دوباره در حال تبدیل شدن به یخ می باشد. مدل هایی وجود دارد که بر پایه ی آن ها این آب عملن هرگز به طور کامل یخ نخواهد زد، پس شاید بیرون از مرکزی دوباره افزایش یابد و این چرخه از نو آغاز شود.»

افزایش گرما از هر چه باشد، پورکو یک برنامه ی عملی دارد. ساده است: «ما باید به انسلادوس برویم و آن را بررسی کنیم.» 

در این زمینه: انسلادوس بر یخ خودش سر می خورد! * هلال ماه کیوان * پرده از راز 14 ساله برداشته شد: آب درون جو کیوان از انسلادوس می آید * درخش عجیب سطح انسلادوس در تصاویر تازه کاسینی * انسلادوس در نور کیوان *
واژه نامه:
Enceladus - NASA - Cassini spacecraft - habitable zone - solar system - south pole - organic compound - Carolyn Porco - Earth - Organism - liquid water - carbon dioxide - methane - hydrogen - sunlight - astrobiology - Saturn - gravitational pull - Flexing motion - eccentric - tiger stripes

منبع: nasa

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه