آن چه از یک ابرنواختر به جا مانده

اگر بخواهید رشته های کم نور و به هم پیچیده ی باقی مانده از ابرنواختر سیمیس ۱۴۷ (S147، Simeis 147) که در این تصویر موزاییکی دقیق و پرجزییات به چشم می خورد را دنبال کنید، به سادگی راهتان را گم خواهید کرد.
این جرم آسمانی که با عنوان Sh۲-۲۴۰ نیز فهرست بندی شده، نزدیک به ۳ درجه از آسمان یعنی گستره ای به اندازه ی ۶ قرص کامل ماه را در صورت فلکی ثور (گاو نر) می پوشاند. عرض آن ۱۵۰ سال نوریست و فاصله اش از ما ۳۰۰۰ سال نوری برآورد می شود.
سمت راست تصویر، ستاره ی درخشان الناز (بتای ثور) به چشم می خورد که در آسمان سیاره ی زمین، در مرز میان صورت‌های فلکی گاو نر و ارابه ران، تقریبن درست مقابل مرکز کهکشان دیده می شود. (ببینید: * ماه پنهان است)
در این تصویر ترکیبی باکیفیت، تابش اتم های هیدروژن نیز دیده می شود که به کمک فیلترهای باند باریک ثبت شده اند؛ این تابش ها مربوط به مناطق گازی برانگیخته و داغِِ ضربه خورده از انفجار می باشند.
سن این بقایای ابرنواختر حدود ۴۰ هزار سال برآورد شده، یعنی نور انفجار ستاره ای سهمگینی که آن را پدید آورده، نخستین بار ۴۰ هزار سال پیش به زمین رسیده بوده.
البته این پسماندهای رو به گسترش، تنها پیایند ماجرا نبوده اند. این فاجعه ی کیهانی، یک ستاره ی نوترونی چرخان (یک تپ اختر یا پولسار) نیز باقی گذاشته که در واقع همان هسته ی ستاره ی اولیه است.

واژه نامه:
Simeis 147 - S147- Supernova Remnant - filament - supernova - Sh2-240 - constellation Taurus - hydrogen - oxygen - spinning neutron star - pulsar - star's core

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه