کشف فواره های آبی بلندتر از اورست روی یکی از ماه های مشتری!

* به گفته ی دانشمندان، "اروپا"، ماه یخ زده ی سیاره ی مشتری احتمالا دارای آبفشان های زودگذری است که بلندیشان به بیش از ۲۰ برابر بلندی قله ی اورست هم می رسد.

برداشت هنری از اروپا، ماه یخی مشتری، با یک آبفشانِ
در حال فوران. خود مشتری هم در پسزمینه دیده می‌شود.
تصاویر تلسکوپ هابل نشان می‌دهند که اروپا هم احتمالا
مانند انسلادوس، ماه کیوان، دارای توده‌های آبفشان است.
تاریخ انتشار تصویر: ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳
دانشمندان می افزایند که اگر این فواره های غول پیکرِ آب وجودشان تایید شود، راهی خواهند بود برای شناسایی نشانه های زیستی و هر گونه موجود زنده ای که ممکن است در اقیانوسی که به باور دانشمندان زیر سطح این ماه است وجود داشته باشد. این آبفشان ها با مقایسه ی تصاویر پیشین و تصاویر تازه ای که تلسکوپ فضایی هابل از اروپا گرفته بود یافته شدند.

اروپا تقریبا هم اندازه ی ماه سیاره ی زمین است (همان کره ی ماه خودمان). این ماه پوسته ای یخی به کلفتی ۱۵ تا ۲۵ کیلومتر دارد که به گمان پژوهشگران، زیر آن یک اقیانوس غول پیکر و پرآشوب نهفته شده با ژرفایی که شاید به ۱۶۰ کیلومتر هم برسد. [ببینید: * این بار، اروپا بدون آب]

این که روی سیاره ی زمین، هر جا که آب هست، عملا زندگی هم هست، دانشمندان را به این فکر انداخته که شاید اروپا هم بتواند پذیرای زندگی باشد.

نویسنده ی اصلی این پژوهش، لورنز روت، که یک دانشمند سیاره شناس در بنیاد پژوهشی جنوب باختر در سن آنتونیوی تگزاس است به اسپیس دات کام گفت: «یک اقیانوس زیرسطحی در اروپا توان آن را دارد که همه ی شرایط برای زندگی موجودات ذره بینی را فراهم کند.» [بخوانید: * شش گزینه نخست برای یافتن موجودات بیگانه]

دانشمندان برای آشنایی بیشتر با این ماه سیاره ی مشتری، تصاویر فرابنفشی که تلسکوپ هابل در ماه های نوامبر و دسامبر ۲۰۱۲ از آن گرفته بود را به همراه تصاویر قدیمی تری که در سال ۱۹۹۹ از آن گرفته بود بررسی کردند. آن ها در این بررسی ها بر روی یافتن هیدروژن و اکسیژن تمرکز کردند، عنصرهای سازنده ی آب.
این تصویر از همگذاری پرتوهای فرابنفشی که از مولکول های آب گسیلیده شده اند بر تصویر نور دیدنی (مریی) اروپا درست شده. رنگ های آبی جای مولکول های آب در قطب جنوب این ماه را نشان می دهند. تاریخ انتشار تصویر: ۱۲ دسامبر ۲۰۱۲ . اندازه ی کامل- اندازه های گوناگون
پژوهش آن ها امروز (۱۲ دسامبر) در نشریه ی ساینس منتشر شد و در نشست سالانه ی انجمن ژئوفیزیک آمریکا در سان فرنسیسکو هم در حال ارایه شدن است.

پژوهشگران در دو ناحیه از نیمکره ی جنوبی اروپا، افزایش های ناگهانی و شدید هیدروژن و اکسیژن را دیدند. بر پایه ی مدل های رایانه ای، این ناهنجاری ها می توانستند توده های بخار آب به بلندای ۲۰۰ کیلومتر باشند. این موج های افزایش نسبتا کوتاه مدت بود و تنها حدود ۷ هفت ساعت در هر بار به درازا می کشید.

این توده های پَر-مانند ظاهرا زمانی فوران می کنند که اروپا در نقطه ی اپامرکز (اوج مداری) یا همان دورترین نقطه از مشتری جای دارد، و زمانی که در نقطه ی پیرامرکز (حضیض مداری)، نزدیک ترین نقطه به مشتری است دیده نمی شوند.

این تصویر نور دیدنی (مریی) از اروپا و مشتری است
که به وسیله ی تلسکوپ هابل گرفته شده و تصویر یک
توده‌ی بخار آب در قطب جنوبش بر روی آن انداخته شده
(رنگ آبی). تاریخ انتشار تصویر: ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳
این نشان می دهد که احتمالا نیروی گرانش مشتری باعث این فوران ها می شود: نیروی گرانشی که از سوی مشتری به اروپا وارد می شود می تواند به نیروهای کشندی (جزر و مدی) بیانجامد که ۱۰۰۰ بار نیرومندتر از نیروهای کشندی‌ِ وارد شده از ماه بر زمین باشد.

چیزی که بی پاسخ مانده اینست که چرا این افشانه ها زمانی رخ می دهند که اروپا در دورترین فاصله از مشتریست، زمانی که کشش گرانشی مشتری بر آن نسبت به زمان های دیگر ضعیف تر است. شاید هنگامی که کشش مشتری بر اروپا کم و شل می شود، ترَک های آن باز می شوند و به بخار آب اجازه ی بیرون زدن را می دهند.

به گمان پژوهشگران، این توده های بخار آب اروپا چیزی همانند آبفشان های ماه کیوان -انسلادوس- هستند. در انسلادوس هم ظاهرا هنگامی که فاصله از سیاره ی مادر به بیشترین اندازه می رسد، فوران ها با بیشترین نیرو انجام می شوند.

روت می گوید: «فاصله ی اروپا از زمین نصف فاصله ی انسلادوس است، از همین رو در عکس هایی که از روی زمین گرفته می شود، افشانه های اروپا وضوح و حس‌مندی بیشتری نسبت به انسلادوس خواهند داشت.»

روت امیدوار است که رصدهای بیشتر به تایید این یافته بیانجامند و در مشخص کردن اندازه، چگالی، ساختار (ترکیب) و زمان بندی افشانه های اروپا به دانشمندان کمک کنند. بررسی ساختار ترکیبی این توده ها به پژوهشگران کمک خواهد کرد تا به گفته ی روت: «بدون نیاز به فرود بر اروپا و سوراخ کردن سطح آن با مته، ساختار درونی‌اش را بررسی و اسکن کنند.»
آبفشان های پرآوازه ی انسلادوس، ماه کیوان، که آب و ذرات یخ از دلش به بیرون می افشانند. در این باره بیشتر بخوانید: *  آیا برفی از موجودات ذره بینی بر سطح انسلادوس می بارد؟
Jupiter - icy moon - Europa - plume - Everest - ocean - Hubble Space Telescope - Earth - moon - crust - microbial life - Lorenz Roth - Southwest Research Institute - Jovian - ultraviolet - hydrogen - oxygen - water - Science - apocenter - pericenter - tidal force - geyser - Saturn - Enceladus - planet

منبع: SPACE.com

1 دیدگاه شما:

ناشناس

چيزي که در گوگل پيدا کردم با اين مقاله متفاوت هست و اينکه دانشمندان حدس ميزنند هسته اين ماهواره سياره مشتري همانند زمين از جنس آلياژي از آهن نيکل باشد و چون همانند کره ماه سياره زمين داراي فاز مداري قفل شده است يعني همانند ماه يک طرف آن رو به سمت سياره مشتري قرار دارد و از طرفي داراي مدار گردشي بيضوي است به همين خاطر در اثر نزديک شدن به خورشيد در مدار خود سطح يخي ترک مي‌خورد و به همين خاطر آب زير سطحي در اثر جاذبه سياره مشتري فوران ميکند.ولي مشکل اينجاست که فاصله اين ماهواره ال خورشيد 5 برابر فاصله زمين تا خورشيد است. دوم اينکه هنوز علت دماي سياره مشتري مشخص نيست پس تنها وجود آب براي حيات کافي نيست.

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه