ماه تنها ۹۵ میلیون سال جوان تر از منظومه خورشیدی است!

* یک گروه پژوهشی با شبیه سازی فرآیند به هم چسبیدن مواد درون زمین، توانستند سن ماه را برآورد کنند.
* بر پایه ی پژوهش آن ها، ماه تنها ۹۵ میلیون سال پس از شکل گیری سامانه ی خورشیدی پدید آمد (پس سن این ماهواره ی طبیعی ما می تواند به حدود ۴.۴ میلیارد سال برسد).
پژوهش تازه نشان می دهد که ماه حدود ۱۰۰ میلیون سال پس از آغاز پیدایش سامانه ی خورشیدی پدید آمد. منبع عکس
یک گروه بین المللی از دانشمندان سیاره شناس تعیین کرده اند که کره ی ماه تقریبا ۱۰۰ میلیون سال پس از آغاز پیدایش سامانه ی خورشیدی پدید آمده. این نتیجه گیری بر پایه ی دو چیز انجام شده: سنجش هایی روی مواد درون زمین، و همانندسازی های رایانه ای از قرص پیش-سیاره ای که زمین و دیگر سیاره های سنگی از آن پدید آمدند.

این گروه پژوهشگران که از کشورهای فرانسه، آلمان و آمریکا بودند، فرآیند شکل گیری و رشد سیاره های سنگی (تیر، ناهید، زمین و بهرام) از قرص پیش-سیاره ای که به گرد خورشید جوان می چرخید و از هزاران تکه سنگ سیاره ساز تشکیل شده بود را همانندسازی کردند. پژوهشگران پس از تکرار ۲۵۹ باره ی این همانندسازی، پیوندی را میان زمان برخورد یک جرم به بزرگی بهرام به زمین (همان برخوردی که سرانجام به پیدایش ماه انجامید) و مقدار ماده ای که زمین پس از این برخورد به دست آورد یافتند.

انجام چندین باره و دقیق این همانندسازی با جزییاتی از مقدار موادی که پس از شکل گیری ماه، از راه برافزایش به زمین افزوده شد، ارتباط و پیوندی را آشکار کرد که بسیار همانند یک ساعت برای تعیین تاریخ رویداد شکل گیری ماه کار می‌کرد. این نخستین مورد "ساعت زمین شناسی" در روزگار آغازین سامانه ی خورشیدی است که برای تعیین سن، تکیه ای بر سنجش ها و برداشت های واپاشی پرتوزا (رادیواکتیو) هسته های اتمی ندارد و جدا از آن ها کار می کند.

ست جیکوبسن، رهبر پژوهش از رصدخانه ی کوت دازور در نیس فرانسه و نویسنده ی اصلی پژوهشنامه ی نیچر در این باره می گوید: «ما از این که یک "ساعت" برای زمان پیدایش ماه یافتیم که وابسته به روش های تاریخگذاری پَرتوسنجی (رادیومتری) نیست هیجان زده ایم. همانندسازی ها این ارتباط را آشکار کردند. ما به هر دسته همانندسازی قبلی که نگاه می‌کردیم این پیوند را در آن می یافتیم.»

در پژوهشنامه ی این دانشمندان، جرمی که پس از برخورد ماه-ساز (برخوردی که به آفرینش ماه انجامید) به زمین برافزوده شده بود برآورد شده. پیش تر هم دانشمندان دیگری نشان داده بودند که فراوانی عنصرهای آهن‌دوست (siderophile) در گوشته ی زمین، نسبت سرراستی با جرم افزوده شده به زمین پس از برخورد ماه-ساز دارند. عنصرهای آهن‌دوست بیشتر تمایل به ترکیب شیمیایی با آهن را دارند.

این ساعت نوبنیاد با بهره از این سنجش های زمین-شیمیایی، تاریخ پیدایش ماه را ۳۲±۹۵ میلیون سال پس از آغاز تاریخ سامانه ی خورشیدی تعیین کرد. این تاریخ برای شکل گیری ماه با برخی از تفسیرها از تاریخگذاری پرتوزایی همخوانی داشت ولی با برخی دیگر ناهمخوان بود. از آنجا که این روش تازه ی تاریخگذاری یک شیوه ی مستقل و به روش اندازه‌گیری مستقیم سن ماه است، به کمک آن می توان تعیین کرد که کدام سنجش تاریخگذاری پرتوزایی برای این مشکل دیرینه سودمندتر است.

یکی از نویسندگان پژوهشنامه، دکتر کوین والش از بخش مهندسی و دانش فضایی بنیاد پژوهش ساوث وست (SwRI) می‌گوید: «این دستاورد به این دلیل هیجان انگیزست که در همان همانندسازی هایی که می توانند با موفقیت بهرام را تنها در ۲ تا ۵ میلیون سال پدید آورند، می توانیم ماه را هم در ۱۰۰ میلیون سال بسازیم. دستیابی به این بازه های زمانی با چنین تفاوت گسترده ای در همانندسازی ها دشوار بوده است.»

در همین زمینه:  

واژه نامه:
planetary scientist - Moon - solar system - Earth - computer simulation - protoplanetary disk - terrestrial planet - Mercury - Venus - Mars - Sun - Earth-like - planet - clock - Moon-forming - geologic clock - radioactive decay - atomic nuclei - radiometric dating - Nature - Seth Jacobson - Observatory de la Cote d'Azur - siderophile element - radioactive decay - atomic element - iron - geochemical measurement - Dr. Kevin Walsh - Southwest Research Institute - SwRI

منبع: sciencedaily

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه