آیا نور هم گذر زمان را تجربه می کند؟

* آیا تاکنون متوجه شده اید که به هنگام خوشی و خوشگذرانی، زمان برایتان سریع تر می گذرد؟ خوب، برای نور چنین نیست. در واقع، فوتون ها اصلا زمان را درک نمی کنند. اینجا به یک پنداشت کلی سرگیجه آور می پردازیم که می تواند ذهن شما را به هم بریزد.
بالا، سمت راست: پهنه ی کامل زمینه ی دوربین پیشرفته ی نقشه برداری هابل سرشار از ستارگانی با برآورد سن ۸ میلیارد سال است. پایین، سمت راست: دایره های آبی ستارگان کوتوله ی داغ تر با برآورد سن ۴ میلیارد سال را نشان می دهد و دایره های سرخ هم کوتوله های خنک تری را می نمایاند که سنشان ۶ میلیارد سال برآورد شده. تصویر بزرگ تر
به این موضوع فکر کنید. از دیدگاه یک فوتون، چیزی به نام زمان وجود ندارد. این فوتون از جایی گسیلیده شده و می تواند تا صدها تریلیون سال وجود داشته باشد، ولی زمانی که میان تابیدن آن و جذب دوباره اش می گذرد صفر است. حتی مسافت (مکان) هم برای فوتون معنایی ندارد.

از آنجا که فوتون ها توان اندیشیدن ندارند، پس نیازی نیست که چندان نگران ترس وجودی آن ها از تجربه ی زمان و فاصله باشیم، گرچه همین به ما چیزهای بسیاری درباره ی پیوند این دو (زمان و مسافت) می گوید. انیشتین با نظریه ی نسبیت خود به ما کمک کرد تا چگونگی پیوند زمان و مسافت را بشناسیم و درک کنیم.

بیایید یک بررسی سریع انجام دهیم. اگر بخواهید مسافت بلندی را در فضا بپیماییم و سرعتمان را بالا و بالاتر ببریم تا جایی که به سرعت نور نزدیک شویم، ساعتمان نسبت به بیننده ای (ناظری) که روی زمین است کندتر می شود. و با این حال، ما بسیار سریع تر از آنچه انتظارش را داشتیم به مقصد خواهیم رسید. گفتن ندارد که در این سفر بر جرم ما افزوده می شود و برای ادامه ی راه به انرژی بسیار هنگفتی نیاز خواهیم داشت، ولی در این نمونه از این مورد به کلی چشم می پوشیم.

اگر ما بتوانیم با شتاب ثابت ۱ g جابجا شویم، تنها در یک نسل از زندگی انسان ها به اندازه ی میلیاردها سال نوری را خواهیم پیمود. البته دوستانمان روی زمین در نبودِ ما میلیاردها سال را تجربه می کنند، ولی این مورد را هم مانند موردِ افزایش جرم و نیاز به انرژی، نادیده می گیریم.

هر چه به سرعت نور نزدیک تر شویم، زمان کمتر و مسافت کوتاه تر می شود. احتمالا به خاطر دارید که هر دوی این رقم ها رفته رفته به صفر نزدیک می شدند.

بر پایه ی نسبیت، "جرم" هرگز نمی تواند با سرعت نور در فضا حرکت کند، [زیرا] در این صورت جرمش افزایش یافته و به بی نهایت می رسد، و در نتیجه مقدار انرژی که برای جابجایی سریع ترِ آن نیازست هم به بی نهایت خواهد رسید. ولی برای فوتون ها که سرعتشان از پیش برابر سرعت نور بوده... درست حدس زدید، به مسافت صفر و زمان صفر خواهند رسید.

فوتون ها می توانند صدها هزار سال را صرف گذر از مرکز خورشید و رسیدن به سطح و راهی شدن از آن به فضا بکنند. و حتی همین سفر پایانی، که مسیرش می تواند میلیاردها سال نوری در فضا باشد، برای فوتون هیچ تفاوتی با جهیدن از یک اتم به اتم دیگر نخواهد داشت.

بسیار خوب، اکنون دیگر این اندیشه ها ذهن شما را هم مانند ذهن من درگیر خود کرده. نیازی به تشکر نیست!

در ویدیوی زیر، این مطلب را از زبان فریزر کین، نویسنده و مالک یونیورس تودی ببینید و بشنوید:

photon - time - Theory of Relativity - Einstein - Earth - acceleration - light speed - core - Sun - atom - Hubble Advanced Camera for Surveys field -

منبع: universetoday
خلاصه برگردان: یک ستاره در هفت آسمان
با سپاس از "مهران مرتضایی" عزیز برای ویرایش متن.

1 دیدگاه شما:

Jamshid Hanifi

سؤال: آيا نگاهِ ماست كه با سرعت خاصى حركت نور را درك ميكند ، يعنى نگاه نسبى ما سرعتش را ٣٠٠٠٠٠ كيلو متر در ثانيه درك ميكند در حالى كه نور از ابتدا رسيده است؟( شاهدِ قضيه: هر چه به سرعت ما افزوده شود باز نور با سرعت سابق گفته شده از ما دور ميشود)

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه