غروب های تیتان و چیزهایی که درباره سیاره های بیگانه به ما می آموزند

* غروب های تیتان می تواند چیزهای بسیاری درباره ی پیچیدگی فراسیاره هایی که جو چگال دارند به ما بیاموزد.
* دانشمندان با بررسی غروب های تیتان دریافتند که مه‌دودهای موجود در جو فراسیاره ها می تواند اثری چشمگیر روی آگاهی ما از آن سیاره ها بگذارد.
برداشت هنری از غروب بر فراز یک دریاچه ی تیتان اثر رون میلر
به گفته ی دانشمندان، غروب های فراسیاره ها می توانند بهترین زمان برای شناخت جو آن ها باشند.
 تیتان - ماه نارنجی فام و پوشیده از مِهی که به گرد سیاره ی کیوان می چرخد- بسیار مورد توجه فرا-زیست شناسان است زیرا شیمی آن می تواند برای زندگی مناسب باشد. این کره جَوی فشرده و غلیظ از نیتروژن و متان با دریاچه هایی پر از هیدروکربن مایع دارد، و دانشمندان بر این باورند که نور خورشید به اندازه ی کافی از درون جو آن به سطحش می رسد که واکنش های شیمی به راه بیندازد.

به نظر می رسد این ماه می تواند نمونه ی همسان خوبی برای کمک به ما در شناخت جو سیاره های فراخورشیدی باشد. دانشمندان ناسا بر این باورند که نگریستن به غروب های تیتان و دیدن جو چگال آن می تواند بر چگونگی شناخت ما از سیاره های دوردست تاثیر بگذارد.

نخست کمی از این بگوییم که چگونه دانشمندان از همان آغاز درباره ی جو یک سیاره آگاهی به دست می آورند. هنگامی که یک سیاره ی دوردست از جلوی ستاره ی میزبانش می گذرد، نور ستاره با گذر از درون جو سیاره دچار کج نمایی می‌شود.

طیف هایی از نور که پس از آن به تلسکوپ ها می رسد می تواند به دانشمندان آگاهی هایی درباره ی مواد سازنده ی جَو، دمای آن، و چگونگی ساختاربندی آن بدهد. (باید توجه داشت که این دانش در گام های بسیار آغازین خود است و چون سیاره‌ها کوچک و دورند، بیشترین کارایی‌اش برای فراسیاره های بسیار بزرگیست که نسبتا به زمین نزدیکند.)

تیلور رابینسون، یک پژوهشگر پسادکترا در مرکز پژوهشی ایمز ناسا و رهبر این پژوهش می گوید: «در گذشته روشن نبود که مه‌دودها و ریزگردها دقیقا چگونه بر تصاویر فراسیاره هایی که از برابر ستاره‌شان می گذرند اثر می گذارد. بنابراین ما به سراغ تیتان رفتیم، یک دنیای مه آلود در سامانه ی خورشیدی خودمان که به گونه ی گسترده ای توسط فضاپیمای کاسینی بررسی شده است.»

برای این کار، گروه رابینسون از داده هایی که فضاپیمای کاسینی در چهار مورد فروپوشانی (اختفای) خورشید، یعنی زمان هایی که تیتان از دیدگاه فضاپیما از جلوی خورشید خودمان گذشت و به اصطلاح، خورشید را فروپوشانده بود، گرد آورده بود بهره گرفتند. آنها در ادامه به این پی بردند که مه‌دودها تا چه اندازه می توانند اثرگذار باشند چرا که جو مه آلود تیتان کارِ شناسایی چیزهایی که در طیف آنست را دشوار می کند.
جو مه آلود فشرده و نارنجی رنگ تیتان، سطح آن را تقریبا به کلی پنهان کرده. تصویر بزرگ- بزرگ تر
به گفته ی ناسا: «مشاهدات شاید تنها بتوانند آگاهی هایی درباره ی جو بالایی یک سیاره فراهم کنند. برای تیتان، جو بالایی یعنی حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ کیلومتر بالاتر از سطحش، که بسیار بالاتر از بخش عمده ی جو چگال و پیچیده ی آنست.»

اثر مه‌دودهای جوی در طول موج های کوتاه تر (آبی تر) از این هم نیرومندتر است، و این بر خلاف پژوهش های پیشین بود که با فرض کج نمایی یکسان برای همه ی طول موج های نور انجام می شدند. تاکنون معمولا مدل های جو فراسیاره ها طیف ساده ای داشتند زیرا مدل سازی از مه‌دودها سخت بود و نیاز به توان بالای رایانه داشت.

پژوهشگران امیدوارند این مشاهدات را روی تیتان انجام دهند و سپس از آن ها برای آگاهی رسانی بیشتر درباره ی شیوه ی مدل سازی فراسیاره ها بهره ببرند.

پژوهشنامه ی این دستاوردها در شماره ی ۲۶ می نشریه ی PNAS منتشر شد.

واژه نامه:
Titan - moon - Saturn - exobiologist - chemistry - nitrogen - methane - hydrocarbon - exoplanet - solar system - NASA - planet - star - spectra - Earth - haze - Tyler Robinson - Ames Research Center - Cassini spacecraft - solar occultation - sun - wavelength - Proceedings of the National Academy of Science - Ron Miller - smog

منبع: universetoday

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه