خورشید از چه راه هایی می تواند ما را نابود کند؟

* خورشید یک چاقوی چندکاره برای نابود کردن ما دارد، از پرتو گرفته تا شراره. و زمانی که مرگ خودش فرا برسد، ما را هم با خود خواهد برد. راه های گوناگونی که این ستاره برای کشتن ما دارد کدام ها هستند؟

گوی هراس انگیزی از آتش در فاصله ی اندکِ ۱۵۰ میلیون کیلومتری ما وجود دارد. به زبان کهکشانی، درست در آستانه ی در ما. این گوی فرا-داغ و مرگبار پلاسما، دماها و فشارهای آن چنان بالایی دارد که اتم های هیدروژن را همجوشانده و از آن ها هلیوم می سازد.
یک شراره ی بسیار زیبا- اندازه ی بزرگ تر
درباره ی این شراره بخوانید: * انفجار باشکوه روی سطح خورشید
ما به خود باورانده ایم که در فاصله ای امن از خورشیدیم، و خطرهای بودن در قیدِ گرانشِ یک انفجار هسته ای سهمگین و پیوسته که به گونه ی فاجعه باری بزرگ تر از هر انفجاریست که تاکنون روی زمین پدید آورده شده را نادیده و یا دستکم گرفته ایم.

ما گرما و نور زندگی بخش خورشید را حق مسلم خود پنداشته و از آن بهره می بریم، حمام آفتاب می گیریم در حالی که به سختی درباره اش تردیدی به خود راه می دهیم، و یا در روزهایی که گرمای سوزانش بی تاب کننده می شود، دسته جمعی از پخته شدن تخم مرغ روی کف پیاده روها می خندیم.

آیا ما توسط یک انجمن سری از دیوانگان خورشیدپرست باستانی در یک احساس امنیت دروغین فرو رفته ایم؟ یا باید به جای پرستش این گوی مرگبار غول پیکر، در ترس و وحشت فرو رفته و به انتظار شراره ی خورشیدی بزرگ بعدی بنشینیم؟

خوب حالا خطر این گوی آتشین چقدر است؟ خورشید از چه راه هایی می تواند ما را نابود کند؟ و ما در برابر کدام یک از این راه ها بیمه ایم؟

نخست، در این ۴.۵ میلیارد سال هیچ چیزی سیاره ی ما را تهدید به نابودی نکرده. در واقع، خود زندگی تقریبا در سرتاسر تاریخ زمین وجود داشته، و هیچ چیز نتوانسته این سیاره را کاملا تهی از زندگی کند. پس نگران نباشید، مستدل ترین خطری که در درازنای زندگی ما از سوی خورشید متوجه ماست گونه ای شراره ی خورشیدیست- یک فوران تابشی ناگهانی از سطح خورشید.

این شراره ها زمانی روی می دهند که خطوط میدان مغناطیسی خورشید به هم ریخته و سپس دوباره پیکربندی می شوند؛ در پی این رخداد، مقدار هنگفتی انرژی آزاد می شود. این انرژی هم ارز انرژی صدها میلیارد تُن TNT است و اگر ما به نقطه‌ی سرچشمه ی این فوران خیره شویم، جریانی از ذرات پرانرژی یکراست به چشممان سرازیر خواهد شد.

خوشبختانه زمین در روند فرگشت خود تبدیل به یک محیط به شدت رادیواکتیو شده. ما به گونه ای پیوسته زیر بمباران تابش‌های خورشیدیم. خطوط میدان مغناطیسی زمین کانال هایی پدید می آورند که ذرات باردار از راه آن ها به سوی قطب های زمین هدایت می شوند؛ دلیل رخ دادن شفق های زیبا در مناطق قطبی نیز همین است.

شراره های خورشید برای خود ما چندان خطری ندارند ولی فناوری ما به خوش شانسی خودمان نیست. افزایش کُنش های زمین-مغناطیسی (ژئومغناطیسی) در همسایگیمان می تواند باعث گرانبار شدن (overload) شبکه های برق شده و ماهواره‌ها را از کار بیندازد. نیرومندترین توفان زمین-مغناطیسی ثبت شده در تاریخ که به نام "رویداد کارینگتون" شناخته شده و در سال ۱۸۵۹ روی داد، شفق هایی پدید آورد که تا جاهایی جنوبی مانند کوبا هم دیده شدند. آن توفان در آن زمان خطری در پی نداشت ولی اگر در این زمان رخ بدهد، آسیب های فراوانی به فناوری شکننده ی امروزی وارد خواهد کرد.

روزی خواهد آمد که زمین به خشکی و داغی
سیاره ی تیر شود. نوشته ی مربوط به این عکس
را بخوانید: * این رنگ واقعی سیاره تیر است
برای کسانی از شما که اکنون با آرامش نشسته اند می گویم... عجله نکنید. این قصه سر دراز دارد. خورشید ما دارد گرم تر می شود و بازده انرژی‌اش رو به افزایش است.

همچنان که هیدروژن در هسته ی خورشید می سوزد، این ناحیه کمی هم فشرده می شود، و خورشید برای تراز کردن (به تعادل رساندن) شرایط، دمایش را بالا می برد. بدبن ترتیب در چند صد میلیون سال آینده دمای زمین هم بالا و بالاتر خواهد رفت و تا یک میلیارد سال دیگر، سطح سیاره ی ما به یک اجاق زیست‌ناپذیر و نامهربان تبدیل خواهد شد.

سرانجام آب اقیانوس ها به جوش خواهد آمد و هیدروژن در اثر بادهای خورشید از جو بیرون خواهد زد. سپس، با آن که خورشید تا ۴ میلیارد سال دیگر همچنان یک ستاره از رشته ی اصلی خواهد ماند، ولی هر گونه موجود زنده ای برای ادامه ی زندگی نیاز به پناه بردن به زیر زمین خواهد داشت.

البته کُنش نابودکننده ی پایانی خورشید در زمانی روی خواهد داد که سوخت هیدروژن هسته اش به پایان برسد. در آن هنگام هسته می رُمبد و فشرده می شود و خورشید با پس زدن لایه های بیرونیش، پف کرده و به یک غول سرخ تبدیل خواهد شد. این غول سرخ آن چنان پف می‌کند که تا مدارهای تیر، ناهید و احتمالا زمین خواهد آمد و این سه سیاره را در کام خود فرو خواهد برد. و حتی اگر زمین را هم نبَلعَد، آن چنان تابش و گرمایی بر سر آن خوهد بارید که سرانجام هر موجود زنده ای را خواهد سوزاند.

پس نگران خورشید هم نباشید و با دوستان خورشیدپرست متعصب خود دوست بمانید. شاید این که بخواهید چند باتری یدکی ذخیره کنید تا اگر شراره های خورشید خاموشی های چندروزه پدید آورند خواسته ای منطقی باشد، ولی خورشید به گونه ی چشمگیری امن و پایدار است. ما میلیاردها سالست که از نور و گرمای این ستاره بهره می بریم، هر چند شاید درست باشد از اکنون به فکر یک خانه ی نو هم باشیم.

خوب شما چه فکر می کنید؟ به نظر شما، زمانی که دمای خورشید بالا رفت باید به کجا برویم؟

در همین زمینه: * توفان های خورشیدی چه هستند؟

واژه نامه:
Sun - Swiss army knife - solar flare - plasma - atom - hydrogen - helium - nuclear explosion - Earth - sunbathe - sun cultist - BBQ - magnetic field - TNT - radioactive - aurora - geomagnetic storm - Carrington Event - core - planet - solar wind - main sequence - red giant - Mercury - Venus -

منبع: universetoday

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه