کوه های یخ در حلقه های کیوان

این تصویر در اندازه ی بزرگ تر ببینید
در این عکس که توسط فضاپیمای کاسینی ناسا، دو هفته پیش از اعتدال فصلی سیاره ی کیوان (زحل) در سال ۲۰۰۹ گرفته شده، ساختارهایی عمودی را می بینیم که از لبه ی حلقه ی B سر برآورده و سایه هایی کشیده بر روی آن انداخته اند. این ساختارها از جمله ی بلندترین ساختارهای دیده شده در حلقه های اصلی کیوانند.

بخشی از شکاف کاسینی میان حلقه های A و B با حلقه های کوچکی که درون آنند در بالای چارچوب دیده می شود.

فضاپیمای کاسینی این عکس را با دوربین زاویه بسته ی خود از لبه ی بیرونی حلقه ی B گرفته و کمانی به درازای ۱۲۰۰ کیلومتر از آن را نشان می دهد. ساختارهای عمودی که در تصویر دیده می شود تا بلندای ۲.۵ کیلومتر از صفحه ی حلقه ها سر برافراشته اند. با توجه به آن که ضخامت میانگین حلقه های B ،A و C معمولا تنها حدود ۱۰ متر است، بلندی این ساختارها بسیار چشمگیر است.

با باور دانشمندان کاسینی، این یک ناحیه ی برجسته در لبه ی بیرونی حلقه ی B است که اجرام بزرگی به نام ماهک (Moonlet) با بزرگی حدود یک کیلومتر در آن شناورند. احتمال می رود این اجرام به گونه ی چشمگیری بر ذرات حلقه که از کنارشان می گذرند اثر گذاشته و آن ها را به شیوه ای مانند "پاشیدن" به بالا می رانند.

این عکس و عکس هایی مانند آن را تنها در زمان هایی نزدیک به برابران (اعتدال) کیوان که هر نیم-سال کیوانی، تقریبا هم ارز ۱۵ سال زمینی رخ می دهد می توان گرفت. در زمان برابران، نور خورشید با زاویه ای کمتر از همیشه بر حلقه ها می تابد و این باعث می شود ساختارهایی از حلقه ها که از صفحه بیرون زده اند سایه هایی بلند بر روی حلقه ها بیاندازند. [بخوانید: * کیوان در زمان اعتدال فصلی]

در "فصل" برابران کیوان، یعنی چند ماه پیش و پس از رسیدن سیاره به برابران، این سایه های کشیده را می توان روی حلقه‌ها دید. زمان دقیق برابران کیوان در سال ۲۰۰۹، روز ۱۱ اوت بود. در آن هنگام خورشید یکراست از لبه بر صفحه ی حلقه ها می تابید [به گونه ای که زاویه ی تابش به صفر رسید و سایه ها همه ی حلقه را گرفتند- م].

در این چشم انداز، سمت جنوبی و آفتاب گرفته ی حلقه ها را با زاویه ی حدود ۳۲ درجه زیر صفحه ی آن ها می بینید.

این عکس در نور دیدنی (مریی) و با دوربین زاویه بسته ی فضاپیمای کاسینی در ۲۵ ژوییه ی ۲۰۰۹ گرفته شده. در زمان گرفتن عکس، فاصله ی فضاپیما از کیوان حدود ۳۳۶۰۰۰ کیلومتر و زاویه ی گام (زاویه ی خورشید-کیوان-فضاپیما) هم ۱۳۲ درجه بود. هر پیکسل تصویر نشانگر ۲ کیلومتر است.

در همین زمینه: * بزرگ ترین ساعت آفتابی که می شناسیم  

واژه نامه:
Saturn - B ring - NASA - Cassini spacecraft - planet - Cassini Division - A ring - C ring - moonlet - Earth - sun - ring plane - phase angle -

منبع: nasa

2 دیدگاه شما:

rahman-tavakoli

به نظرم کاسینی . ویجرها . فرصت . روح. افقهای جدید و..... روح دارند و خستگی ناپذیر به ما انسانها خدمت میکنند . من در اینجا سخنم با کاسینی است . سلام و درود بر تو ای شاهکار بشریت .ای زیباترین هنر . تو سمبل تلاش . کار و علم هستی . مونالیزا چه ارزشی دارد در مقابل تو .تابلوی شب پرستاره ونگوگ در موزه به زیبایی تو حسادت میکند. کاسینی تا کی ؟ هشت سال پیش میبایست بازنشته میشدی . تو خستگی .فرسودگی را نمیفهمی .؟ من به بقیه انسانها کاری ندارم . از نظر من تو یک انسانی تو شهروند عزیز و دوست داشتنی زمینی . درود بر تو .اگر ناسا تو را نابود کند .بدان من برایت اشک میریزم

یک ستاره در هفت آسمان

کاملا درسته
هر یک از این دستگاه ها برای خود هویت و شخصیتی دارند. مثلا هویتی که تلسکوپ هابل داره رو به ذهن بیارید!!
جالبه که چقدر نظر من در این مورد همسان با نظر شماست.
زمانی که خودروی اسپیریت یا روح در سیاره ی بهرام از کار افتاد، من چنین عنوانی برای من ناسا گذاشتم:
به یاد روح (۲۰۰۴-۲۰۱۰)
http://1star-7skies.blogspot.com/2011/05/2010-2004.html

در دهمین سالگردش هم نوشتم:
۱۰ سال پیش در چنین روزی، روح زمین بر سیاره بهرام فرود آمد
http://1star-7skies.blogspot.com/2014/01/blog-post_4.html

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه