عکس فضاپیمای نیوهورایزنز از کربروس، کوچک ترین ماه پلوتو

* عکس های کربروس، کوچک ترین ماه پلوتو که توسط فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا گرقته و همین هفته به زمین فرستاده شده، آلبوم خانوادگی پلوتو و ماه هایش را کامل می کند.

کربروس (یا سربروس) به نظر می رسد از آنچه دانشمندان انتظار داشتند هم کوچک تر است و بر خلاف پیش بینی هایی که تا پیش از گذر نیوهورایزنز در ماه ژوییه شده بود، سطحی به شدت بازتابنده دارد. «سامانه ی پلوتو یک بار دیگر ما را شگفت زده ساخت.» این را دانشمند پروژه ی نیوهورایزنز، هال ویور از آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جانز هاپکینز در لورل مریلند می گوید.
کربروس آشکار می شود. این تصویر کربروس از پیوند چهار نمای دوربین شناسایی برد بلند (لوری، LORRI) درست شده که که در روز ۱۴ ژوییه، حدود ۷ ساعت پیش از رسیدن نیوهورایزنز به نزدیک ترین فاصله ی پلوتو، از فاصله ی تقریبی ۳۹۶۱۰۰ کیلومتری کربروس گرفته شدند. این تصویر برای رسیدن به بیشترین وضوح فضایی ممکن، واپیچیده شده (deconvolved) و با یک بیش-نمونه برداری هشت برابری نیز از اثرهای نقطه ای آن کاسته شده. به نظر می رسد کربروس دارای پیکره ای دو-لُبی است، با بیشترین درازای حدود ۱۲ کیلومتر و کمترین پهنای ۴.۵ کیلومتر. این تصویر در اندازه ی بزرگ تر
داده های تازه ای که در ۲۰ اکتبر از فضاپیما دریافت شده نشان می دهند که کربروس گویا پیکره ای دو-لُبی (دو تکه) دارد. با یک لب بزرگ تر به پهنای حدود ۸ کیلومتر و لب کوچک تر حدود ۵ کیلومتر. گمانه‌زنی دانشمندان درباره ی پیکره ی نامعمول کربروس اینست که این ماه به احتمال بسیار از به هم چسبیدن دو جرم کوچک تر پدید آمده. بازتابندگی تقریبا ۵۰ درصدیِ سطح کربروس همانند ماه های دیگر پلوتو است و نشانه ی نیرومندیست از این که کربروس هم مانند آن های دیگر، با لایه ای ازآب یخ زده ی به نسبت شفاف پوشیده شده.

پژوهشگران تا پیش از رویارویی نیوهورایزنز با پلوتو، برای "وزن کردن" کربروس از عکس های تلسکوپ فضایی هابل و اندازه گیری نفوذ گرانشی کربروس بر ماه های همسایه اش کمک می گرفتند. در مقایسه با کم نور بودن کربروس در این عکس ها، نفوذ گرانشی آن به گونه ی شگفت انگیزی نیرومند بود. نظریه ی دانشمندان در آن زمان این بود که کربروس باید به نسبت بزرگ و پرجرم باشد، و کم نوری آن تنها به این دلیل است که با مواد تیره پوشیده شده. ولی کربروس کوچک با سطح درخشانش -چیزی که اکنون در عکس های تازه می بینیم- نشان می دهد که این نظریه به دلایلی که هنوز شناخته نشده، نادرست بوده است.

مارک شوالتر، پژوهشگر همکار نیوهورایزنز از بنیاد SETI در مانتین ویوی کالیفرنیا می گوید: «پیش بینی های ما برای دیگر ماه های کوچک پلوتو تقریبا درست بود، ولی برای کربروس، نه.» انتظار می رود این یافته های تازه به شناخت بهتری از سامانه ی فریبنده ی ماه های پلوتو بیانجامد.
عکس خانودگی از ماه های پلوتو: در پایین این تصویر پیوندی، بریده ای از شارون، بزرگ ترین ماه پلوتو را می بینیم و چهار ماه دیگرش هم در بالا ردیف شده اند. همه ی این عکس ها را دوربین شناسایی برد بلند فضاپیمای نیوهورایزنز (لوری، LORRI) گرفته. هر پنج ماه با یک میزان تابندگی و مقیاس فضایی نشان داده شده اند (خط مقیاس را ببینید). شارون با قطر تقریبی ۱۲۱۲ کیلومتر، تاکنون بزرگ ترین ماه شناخته شده ی پلوتو بوده. نیکس و هیدرا تقریبا هم اندازه اند، با بیشترین قطر حدود ۴۰ کیلومتر. کربروس و استیکس (یا استوکس) بسیار کوچک ترند و هر دو دارای پهنای بیشینه ی حدود ۱۰-۱۲ کیلومترند. همه ی این چهار ماه پیکره ای بسیار کشیده دارند، یک ویژگی که گمان می رود ویژگی رایج در اجرام کوچک کمربند کوییپر باشد. تصویر بزرگ تر
واژه نامه:
Pluto - moon - Kerberos - NASA - New Horizons - Earth - family portrait - reflective - Hal Weaver - Johns Hopkins University - Applied Physics Laboratory - reflectivity - Hubble Space Telescope - Mark Showalter - SETI Institute - Long Range Reconnaissance Imager - LORRI - spatial resolutio - oversample - pixilation - Charon - intensity stretch - Nix - Hydra - Styx - Kuiper Belt

منبع: nasa

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه