ناکامی دانشمندان در بررسی دقیق‌ترِ سیاره "پروکسیما-بی"

برداشت هنر (نقاشی) از سیاره‌ی پروکسیما-بی که به گرد ستاره‌ی کوتوله‌ی سرخ پروکسیما قنطورس می‌چرخد. در آن سوی ستاره هم سامانه‌ی دوستاره‌ای آلفا قنطورس ای.بی را می‌بینیم. این تصویر با میدان گسترده‌تر در اندازه‌های: بزرگ- بزرگ‌تر (۲.۱ مگ)- بسیار بزرگ‌تر (۷.۴ مگ)
کاوش‌ها برای یافته‌های بیشتر درباره‌ی نزدیک‌ترین سیاره‌ی فراخورشیدی، سیاره‌ی زمین‌سانِ پروکسیما-بی، بی‌نتیجه بوده است. اگر این سیاره زمانی از میان ما و ستاره‌اش بگذرد، به سرعت می‌توانیم درباره‌اش آگاهی به دست آوریم- ولی رصدها نشان می‌دهند که بعید است چنین کاری کند.

دو ماه پیش، زمانی که پروکسیما-بی در مداری پیرامون نزدیک‌ترین ستاره به خورشید، یعنی ستاره‌ی پروکسیما قنطورس یافته شد، جرم یکسان آن با زمین، و همچنین جایگاهش در منطقه‌ی زیست‌پذیر ستاره‌اش، شور و هیجانی برای امکان زیست‌پذیر بودن آن به راه انداخت. [خواندید: * کشف نزدیک‌ترین سیاره زیست‌پذیر پیرامون نزدیک‌ترین ستاره]

بهترین راه برای به دست آوردن اطلاعات درباره‌ی یک سیاره اینست که گذشتنِ آن از میان ستاره‌اش و تلسکوپ‌هایمان را ببینیم، این می‌تواند گنجینه‌ای از داده‌ها درباره‌ی اندازه‌، جو و حتی شرایط سطحی آن برایمان به ارمغان بیاورد. چنین گذری تا این اندازه نزدیک به زمین می‌تواند یک دستاورد به یاد ماندنی باشد.

پیش از کشف پروکسیما-بی، دیوید کیپینگ از دانشگاه کلمبیا در نیویورک و همکارانش بیش از ۴۰ روز در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ را صرف شکار سیاره‌هایی پیرامون پروکسیما قنطورس به کمک تلسکوپ فضایی موست کرده بودند. آنها پس از اعلام خبر یافته شدن این سیاره‌، جستجویشان را محدودتر کرده و به دنبال نشانه‌هایی که می‌توانست با یک "گذر" سیاره‌ای همخوانی داشته باشند گشتند.

کیپینگ می‌گوید: «به نظر کار ساده‌ای می‌آمد، زیرا این سیاره‌ای بسیار ویژه بود: یک سیاره‌ی هم‌جرم زمین، در جای مناسبی برای زیست، آن هم پیرامون نزدیک ‌ترین ستاره. این سیاره سه گزینه از گزینه‌هایی که می‌تواند ما را در کشف چنین فراسیاره‌هایی خوش‌بین کند را داشت، و ما امیدوار بودیم که گذر هم انجام دهد [تا اطلاعات بیشتر را هم درباره‌اش به دست آوریم].»

یکی از مشکلات در این جستجو، کم‌نوری نسبی ستاره‌ی پروکسیما قنطورس، و شراره‌های پیوسته‌ی آن بود که باعث می‌شد دیدن گذر احتمالی سیاره از جلوی آن را دشوار سازد. همچنین، بر پایه‌ی هندسه‌ی مدار سیاره [که صفحه‌اش در راستای دید ما نیست]، احتمال انجام یک گذر برای آن تنها ۱.۵ درصد برآورد شده.

در پایان کیپینگ و گروهش نتوانستند سیاره‌ی پروکسیما-بی را [مستقیم] ببینند. آنها یک سیگنال احتمالی را مشاهده کردند، ولی همسنجی آن با داده‌های به دست آمده از شبکه‌ی تلسکوپ زمینی HATSouth نشان می‌داد که به احتمال بسیار مربوط به یک گذر نبوده.

کیپینگ می‌گوید: «با توجه به فعال بودن ستاره، با توجه به شانس کمِ رخ دادن چنین گذری، و با توجه به این واقعیت که چنین چیزی را در داده‌های دستگاه‌های زمینی نمی‌بینیم، احساس من اینست که پروکسیما-بی یک سیاره‌ی گذرنده نیست [هرگز میان ما و ستاره‌اش نخواهد گذشت-م].»

اگر رصدهای بعدی هم این موضوع را تایید کنند، دیگر تنها راه ما برای به دست آوردن آگاهی بیشتر درباره‌ی سیاره‌ی پروکسیما-بی اینست که خود آن را به طور مستقیم بررسی کنیم. تلسکوپ فضایی نیرومند جیمز وب که برای راه‌اندازی در سال ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شده، توانایی گردآوری آگاهی‌های دقیق و پرجزییاتی درباره‌ی جو پروکسیما-بی را خواهد داشت، ولی اطلاعات بیشتر بعید است تا سال‌ها یا حتی دهه‌های دیگر، تا زمانی که نسل‌های بعدی تلسکوپ‌ها از راه برسند به دست آید.

پژوهشنامه در نشریه: https://arxiv.org/abs/1609.07106

-------------------------------------------------
به کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان بپیوندید:

واژه نامه:
exoplanet - Earth - Proxima b - star - Proxima Centauri - habitable zone - planet - David Kipping - Columbia University - New York - MOST Space Telescope - planetary transit - HATSouth - James Webb Space Telescope

منبع: newscientist

1 دیدگاه شما:

ناشناس

فدای سرشون
در هر صورت چشم امید همه به تلسکوپ های نسل آینده است
تقریبا همه چیزهایی رو که میشه دید ، دیده شده
کاشکی این دو سال هم هرچی زودتر بگذره و چشممون به جمال جیمزوب
و چشم جیمزوب به جمال آسمون باز بشه .

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه