مرز پایانی میدان‌های مرزی

این تصویر در سه اندازه‌ی دیگر: بزرگ- بزرگ‌تر (۵.۴ مگابایت)- بسیار بزرگ‌تر (۷.۱ مگابایت)
حدود ۴ میلیارد سال نوری دورتر از زمین، خوشه‌ی کهکشانی بزرگ آبل ۳۷۰ جای دارد که چنانچه در این تصویر واضح تلسکوپ فضایی هابل می‌بینیم، محیط آن تنها در تسلط دو کهکشان بیضیگون غول‌پیکر است و در جای جای آن نیز کمان‌هایی کم‌نور به چشم می‌خورد.
کمان‌های آبی‌فام و کم‌نور پراکنده به همراه کمان اژدها-مانند چشمگیری که زیر سمت چپ مرکز دیده می‌شوند همگی تصویر کهکشان‌هایی هستند که در فاصله‌ای بسیار دورتر، در آن سوی آبل ۳۷۰ جای دارند.
فاصله‌ی این کهکشان‌ها از ما حدود دو برابر فاصله‌ای خوشه‌ی آبل ۳۷۰ است و در حالت معمول نور آنها دیده نمی‌شود، ولی گرانش سهمگین این خوشه که بیشتر آن مربوط به ماده‌ی نادیدنی تاریک است با رفتاری مانند یک عدسی، نور آنها را خم کرده و با بزرگنمایی تصویرشان، آنها را برای ما دیدارپذیر کرده است. 
این پدیده که به گونه‌ی وسوسه‌انگیزی دیدن کهکشان‌های آغازین کیهان را برای ما امکان‌پذیر می‌سازد به نام همگرایی گرانشی شناخته می‌شود و دستاورد پیچش فضازمان است و نخستین بار یک سده پیش، توسط آلبرت اینشتین پیش‌بینی شده بود.
نقطه‌ی نورانی پایین، سمت راست تصویر یکی از ستارگان کهکشان خودمانست که با تیزی‌های پراش دیده می‌شود و به همراه خوشه‌ی آبل ۳۷۰، در صورت فلکی نهنگ جای دارد.
این آخرین مورد از شش خوشه‌ی کهکشانی به تصویر کشیده شده در برنامه‌ی میدان‌های مرزی است که به تازگی پایان یافته.

-------------------------------------------
کانال تلگرام یک ستاره در هفت آسمان:

واژه نامه:
galaxy cluster - Abell 370 - elliptical galaxy - Hubble Space Telescope - dark matter - gravitational lensing - spacetime - Einstein - Milky Way - star - constellation Cetus - Sea Monster - Frontier Fields

منبع: apod.nasa.gov

0 دیدگاه شما:

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه