شفق رورشاخ

اگر این را مانند چهره‌ی یک هیولا می‌بینید نگران نشوید. این تنها پاریدولیاست، پدیده‌ای که اغلب به عنوانِ گرایش به دیدنِ چهره‌ها در الگوهایی از نور و سایه دانسته می‌شود.
در حقیقت این نمای خیره‌کننده یک سراسرنمای ۱۸۰ درجه از شفق‌های قطبی است که به روش دیجیتالی بازتابانده شده، مانند لکه‌ی جوهر در یک برگ تاخورده‌ی کاغذ [در آزمون رورشاخ].
تک-نماهایی که این تصویر از پیوند آنها درست شده همگی در یکی از شب‌های ماه سپتامبر، از میانه‌ی یک پل معلقِ گذر از آبشار در یمتلاند سوئد گرفته شده‌اند.
با توفان‌های زمین‌مغناطیسی که در پی فعالیت تازه‌ی خورشید رخ می‌دهد، نمایش‌های شفقی می‌توانند در روزهای آینده در عرض‌های بالای سیاره‌ی زمین بسیار فعال باشند.


-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

 pareidolia - Northern Lights - inkblot - suspension bridge - Jamtland - Sweden - geomagnetic storm - solar activity - aurora - planet - Earth - latitude - Halloween

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

مشعل قیفاووس در تسخیر ارواح

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
به نظر می‌رسد ارواح سرگردان این پهنه‌ی آراسته و زیبای آسمان شب در صورت فلکی شاهانه‌ی قیفاووس را به تسخیر خود در آورده‌اند. البته این پیکره‌ها ابرهای غبار کیهانی‌اند که از بازتاب نور ستارگان اندکی روشن شده‌ و به سختی دیده می‌شوند.
گفتن ندارد که این ارواح دستشان به ما نمی‌رسد زیرا بسیار دور از زمین، در صفحه‌‌ی کهکشان و بر لبه‌ی مجموعه ابرهای مولکولی "مشعل قیفاووس" در فاصله‌ی ۱۲۰۰ سال نوری لانه کرده‌اند.
ابر وی‌دی‌بی ۱۴۱ یا اس‌اچ-۱۳۶ که به نام سحابی شبح هم شناخته می‌شود، با پهنای دو سال نوری، کمی روشن‌تر از دیگران است و در سمت راست این میدان دید پرستاره دیده می‌شود. در این سحابی نشانه‌های آشکاری از هسته‌های چگال و رُمبنده هم به چشم می‌خورد که در گام‌های آغازین ستاره‌زایی به سر می‌برند و در آینده، هر یک ستاره‌ای درخشان خواهد شد.
درست سمت راست مرکز چارچوب ان‌جی‌سی ۷۰۲۳ یا سحابی آیریس (گل زنبق) را می‌بینیم که که نور آبی‌فام ستارگان داغ و جوان را بازتابانده و به روشنی از میان گرد و غبار هراس‌انگیز خودنمایی می‌کند.
میدان‌های بارورِ غبارِ میان‌ستاره‌ای در این نمای گسترده‌ی تلسکوپی پهنه‌ای تقریبا به اندازه‌ی هفت قرص کامل ماه را در آسمان سیاره‌ی زمین می‌پوشانند.

-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

constellation Cepheus - reflect - plane - Milky Way - Cepheus Flare - molecular cloud - vdB 141 - Sh2-136 - Ghost Nebula - star formation - star - NGC 7023 - Iris Nebula - full moon

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

 

سیگنال اسرارآمیزی که از پروکسیما قنطورس آمده بود قطعا کار بیگانگان نبوده

پروژه‌ی Breakthrough Listen [در سال ۲۰۱۹] موج‌هایی رادیویی را ردیابی کرد که به نظر می‌رسید بهترین نامزدیست که تاکنون برای یک سیگنال بیگانه دریافت شده، ولی اکنون معلوم شده که تنها از فناوری‌های انسانی بوده است.

[خبر سال ۲۰۱۹ درباره‌ی این سیگنال را اینجا خواندید: * سیگنال اسرارآمیزی که از نزدیکترین همسایه‌مان دریافت شده]

تصویر تلسکوپ فضایی هابل از نزدیک‌ترین همسایه‌مان، ستاره‌ی پروکیما قنطورس- اندازه‌ی بزرگ‌تر

سیگنالی که به عنوان بهترین نامزد تا به امروز برای شواهدی از فناوری بیگانه اعلام شده بود سرانجام بررسی شد و معلوم شد که تقریبا به طور قطع تنها اختلالی از فناوری رادیویی خودمان بوده است. پروژه‌ی Breakthrough Listen که یک برنامه‌ی ۱۰۰ میلیون دلاری با سرمایه‌گذاری یوری میلنر، میلیاردر روسی است اکنون این پرتوی نامعمول امواج رادیویی که در سال ۲۰۱۹ دریافت شده بود را موشکافی کرده و دریافته که به هر روی، کار بیگانگان نبوده است.

این سیگنال رادیویی چه بود؟ این سیگنال که Breakthrough Listen یا تنها بی‌ال‌سی۱ نام گرفته، توسط رصدخانه‌ی پارکس استرالیا، که در سال ۲۰۱۹ سرگرم رصد سامانه‌ی پروکسیما قنطورس در دامنه‌ی بسیار گسترده‌ای از طول موج‌ها بود دریافت شد. پروکسیما قنطورس ستاره‌ای مورد علاقه‌ی اخترشناسان است به ویژه از این رو که به نظر می‌رسد دستکم یک سیاره در منطقه‌ی زیست‌پذیرش دارد، بخشی پیرامون ستاره که برای داشتن آب مایع سطحی، نه چندان داغ و نه چندان سرد است.

در درازنای این رصدها، بیش از ۴ میلیون نشانه از گسیلش رایویی در طول موج‌های گوناگون ردیابی شد. یکی از این دستاوردها به نظر می‌رسید یک باریکه‌ی رادیویی دقیق با بسامد حدود ۹۸۲ مگاهرتز باشد، یعنی طول موج آن حدود ۰.۳ متر بود. این سیگنال در ۲۰ آوریل ۲۰۱۹ به مدت حدود ۲.۵ ساعت درخشید، بسامدش به آرامی افزایش یافت و سپس ناپدید شد.

چه چیزِ آن شگفت‌انگیز است؟ رشته‌ای از ویژگی‌ها هست که پژوهشگران برای هر سیگنالی که می‌یابند آنها را بررسی می‌کنند. یکی از ویژگی‌ها اینست که اگر سیگنال از سیاره‌ای دوردست که به گرد یک ستاره می‌چرخد بیاید، بسامدی که می‌بینیم باید با گذشت زمان و با چرخش و گردش سیاره، به آهستگی و همواری تغییر کند و حرکت سیاره، بسامد را تنظیم کند. از ۴ میلیون دریافتیِ رصدهای پارکس از پروکسیما قنطورس، تنها حدود یک میلیون چنین چیزی را نشان می‌دادند.

دومین ویژگی عمده‌ی معیار اینست که هنگامی که تلسکوپ اندکی دورتر از سامانه‌ی ستاره‌ایِ هدف تنظم می‌شود، سیگنال باید ناپدید شود. این باعث حذف بیشترِ این سیگنال‌ها شد و میدان را به ۵۱۶۰ سیگنالِ نویدبخش محدود کرد. از میان اینها، چند چیز سیگنال بی‌ال‌سی۱ را ویژه ساخت: باند بسامدی که پوشش می‌داد بی‌اندازه باریک بود و همه‌ی چشمه‌های اخترفیزیکیِ ممکنِ امواج رادیویی را رد می‌کرد؛ هیچ فرستنده‌ی ثبت شده‌ای که این بسامد را به کار می‌برد در محدوده‌ی ۱۰۰۰ کیلومتریِ رصدخانه نبود؛ و درخشش این سیگنال تا زمانی درازتر از سیگنال‌های رادیوییِ هواپیماها یا ماهواره‌هایی ادامه داشت که از فراز تلسکوپ می‌گذشتند. از میان همه‌ی چند میلیون سیگنالِ بررسی شده تا به امروز توسط گروه Breakthrough Listen، این تنها سیگنالی بود که به نظر می‌رسید واقعا می‌تواند از بیگانگان باشد.

چگونه بفهمیم که از بیگانگان نیست؟ پس از آن که بی‌ال‌سی۱ دیده و به عنوان نمونه‌ای جالب برچسب گذاری شد، یک گروه از پژوهشگران به رهبری سوفیا شیخ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، به کندوکاو در رصدهای بایگانی شده‌ی  سامانه‌ی پروکسیما قنطورس پرداخته و به دنبال سیگنال‌هایی که همانند این یکی بود گشتند. آنها ۶۰ سیگنال دیگر با بسامدهای گوناگون را یافتند که می‌توانستند تقریبا همسان با بی‌ال‌سی۱ باشند. همه‌ی این سیگنال‌ها زمانی ردیابی شده بودند که که تنظیم تلسکوپ داشت از پروکسیما قنطورس دور می‌شد، که نشان می‌داد آنها توسط فناوری‌های انسانی نزدیک رصدخانه گسیلیده شده‌اند. اگرچه بی‌ال‌سی۱ تنها زمانی ردیابی شد که تلسکوپ رو به سامنه‌ی ستاره‌ایِ هدف تنظیم شده بود، ولی پژوهشگران دریافتند که این احتمالا یک همرویدادی بوده و سیگنال دریافتی هم به بیشترین احتمال، توسط دو فرستنده‌ی رادیوییِ تداخل‌کننده‌ی انسانی تولید شده بوده.

شیخ در بیانیه‌ای گفته: «با توجه به انبار کاهی از میلیون‌ها سیگنال، محتمل‌ترین توضیح همچنان اینست که از یک فناوری انسانی گسیلیده شده که از شانس، به شیوه‌ای "عجیب" بوده که بتواند فیلترهای ما را بفریبد.» ما هنوز با اطمینان ۱۰۰ درصد نمی‌توانیم بگوییم که بی‌ال‌سی۱ سیگنالی از فناوری بیگانگان نیست- ولی احتمال این که از بیگانگان باشد اکنون بی‌اندازه پایین آمده.

این پژوهشگران یافته‌های خود را در نشریه‌ی نیچر آسترونومی منتشر کرده‌اند.


----------------------------------------------------

تلگرام، توییتر، و اینستاگرام یک ستاره در هفت آسمان:
telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
instagram.com/1star.7sky

واژه‌نامه:

Breakthrough Listen - radio wave - alien - interference - Russian - Yuri Milner - Breakthrough Listen Candidate 1 - BLC1 - Parkes Observatory - Australia - Proxima Centauri - wavelength - star - planet - habitable zone - frequency - star system - aircraft - satellite - Sofia Sheikh - University of California - Berkeley - Nature Astronomy

برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

کهکشانی پنهان در نور یک ستاره

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
شبح مراق واقعا چندان هم به ترسناکیِ یک شبح نیست. در واقع، "شبح مراق" تنها یک کهکشان کم‌نور و کاملا شناخته شده در صورت فلکی زن در زنجیر است که از شانس، در راستای خط دیدِ ستاره‌ی پرنورِ مراق (Mirach، بتای زن در زنجیر، بتای آندرومدا، جنب‌المسلسله) جای گرفته. 
مراق که در مرکز این میدان پرستاره دیده می‌شود، ۲۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و یک غول سرخ با دمای کمتر از خورشید، ولی بسیار بزرگ‌تر و بنابراین با درخششی بسیار بیشتر از آنست.
در بیشتر تصویرهای تلسکوپی، نور شدید این ستاره و تیزی‌هایی که در اثر پراش نور آن پدید می‌آیند اجرامِ نزدیک به آن را پنهان کرده و باعث می‌شوند این کهکشان کم‌نور و افشان، در عکس‌ها همچون بازتاب درونی و شبح‌گونه‌ی نورِ تقریبا فراگیرِ ستاره دیده شود.
این کهکشان که ان‌جی‌سی ۴۰۴ هم خوانده می‌شود، حدود ۱۰ میلیون سال نوری از زمین فاصله داشته و در این تصویر باکیفیت درست بالا، سمت راست ستاره‌ی مراق دیده می‌شود.

-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

Mirach's Ghost - ghost - galaxy - Mirach - star - Beta Andromedae - red giant - Sun - diffraction - NGC 404

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

خفاشی که از یک انفجار به جا مانده


این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
شما هم در این نمای نزدیکِ کیهانی از بخش خاوریِ سحابی پرده، خفاش می‌بینید؟
خود سحابی پرده یک پسماند بزرگ ابرنواختر است، ابری بزرگ و رو به گسترش از پسماندها و آوارها که از مرگ یک ستاره‌ی پرجرم در انفجاری ابرنواختری به جا مانده است.
سحابی پرده پیکره‌ای دایره‌ای دارد و حدود ۳ درجه از آسمان در صورت فلکی ماکیان را می‌پوشاند، ولی سحابی خفاش یا ان‌جی‌سی ۶۹۹۵ تنها ۱/۲ درجه گستردگی دارد، یعنی تقریبا به اندازه‌ی پهنای دیداریِ (زاویه‌ایِ) ماه.
فاصله‌ی سحابی پرده از زمین حدود ۱۴۰۰ سال نوری برآورد شده که بر این پایه، گستردگی سحابی خفاش به ۱۲ سال نوری می‌رسد.
این تصویر از پیوند داده‌های تصویری با فیلترهای باریک‌باند درست شده و در آن، گسیلش اتم‌های هیدروژن به رنگ سرخ و گسیلش‌های نیرومند اتم‌های اکسیژن هم به رنگ آبی نمایانده شده‌اند.
گفتنی‌ست در سمت باختری سحابی پرده هم یک جلوه‌ی فصلی دیگر جای دارد: سحابی جاروی جادوگر.

-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

Veil Nebula - supernova remnant - star - constellation of the Swan - Cygnus - Bat Nebula - NGC 6995 - Moon - planet - Earth - hydrogen - atom - oxygen - Witch's Broom Nebula

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

اخترشناسان نشانه‌های یک جو را دیده‌اند که در برخوردی سهمگین از یک سیاره جدا شده

شاید اخترشناسان برای نخستین بار نشانه‌هایی از این را یافته باشند که یک سیاره‌ی دوردست بخشی از جو خود را در برخوردی سهمگین از دست داده بوده.

به گمان اخترشناسان، سامانه‌های سیاره‌ای نوزاد که رو به رشدند -پیش‌سیاره‌ها- به طور معمول دردهای رشدِ سختی را تجربه می‌کنند و با برخورد و پیوستن به یکدیگر، سیاره‌هایی بزرگ و بزرگ‌تر را می‌سازند.

تایانا اشنایدرمن، نویسنده‌ی اصلی این پژوهش و اخترشناس بنیاد فناوری ماساچوست می‌گوید: «سامانه‌ی خورشیدی خودمان شواهد بسیاری از برخوردهای غول‌آسا را نشان می‌دهد.»

برای نمونه،  پژوهش‌های گذشته نشان می‌دادند که زمین و ماه دستاورد چنین برخورد سهمگینی در روزگار آغازین سامانه‌ی خورشید بوده‌اند. ولی به گفته‌ی اشنایدرمن: «با این وجود، شواهد رصدی چندانی برای برخوردهای سهمگین در جاهای دیگر وجود نداشته.»

اکنون اشنایدرمن و همکارانش نشانه‌هایی از یک برخورد سهمگین سیاره‌ای را در فاصله‌ی ۹۵ سال نوری زمین یافته‌اند. به نوشته‌ی آنها، در برخورد کیهانی -پیرامون ستاره‌ی ۲۳ میلیون ساله‌ی اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ در صورت فلکی طاووس- به احتمال بسیار بخشی از جوِ این سیاره از آن جدا شده است.

اشنایدرمن می‌گوید: «ما برای نخستین بار یک جوِ جدا شده را شناسایی کرده‌ایم.»

ستاره‌ی اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ در گذشته توجه دانشمندان را به دلیلِ سرشتِ نامعمولِ غبارهای پیرامونش جلب کرده بود. پژوهش گذشته نشان داده بود که این غبارها دربردارنده‌ی دانه‌هایی بسیار ریزتر از چیزی هستند که اخترشناسان برای یک قرص آواریِ معمولی پیرامون یک ستاره انتظار داشتند. این غبارها همچنین انباشته از مقدار انبوهی از کانی‌های نامعمول، مانند ابسیدین و تکتیت‌های شیشه‌ای سیاه بود، کانی‌هایی که برای پیدایش نیاز به گرمایش نیرومند دارند. پژوهش گذشته نشان می‌داد که یک توضیح ممکن برای چنین غباری اینست که دو جرم به هم برخورد کنند- برخوردی با سرعت‌هایی بیش از ۳۶۰۰۰ کیلومتر بر ساعت.

در این پژوهش تازه، پژوهشگران به بررسی این پرداختند که گازهای پیرامون ستاره چه چیزی می‌توانند دباره‌ی تاریخ آن آشکار کنند. آنها داده‌های آرایه‌ی بزرگ میلیمتری آتاکاما (آلما) در شیلی را با تمرکز بر نشانه‌هایی مونوکسید کربن بررسی کردند.

اشنایدرمن می‌گوید:‌«هنگامی که می‌خواهند گازهای درون قرص‌های آواری را بررسی کنند، مونوکسید کربن معمولا درخشان‌ترین است و بنابراین پیدا کردنش از همه آسان‌تر است.»«از همین رو ما دوباره به داده‌های مونوکسید کربن برای اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ نگاه کردیم زیرا سامانه‌ی جالبی بود.»

دانشمندان توانستند مونوکسید کربن را پیرامون این ستاره شناسایی کنند. هنگامی که فراوانیِ آن را اندازه گرفتند، دریافتند که میزانِ این گاز پیرامون اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ هم‌ارز ۲۰ درصد از مونوکسید کربن در جوِ دوزخینِ سیاره‌ی ناهید است. آنها همچنین دیدند که این گاز با شگفتی، دارد در مقدارهای بسیار، نزدیک ستاره و با فاصله‌ی حدود ۷.۵ ای‌یو (۷.۵ برای فاصله‌ی زمین-خورشید) می‌چرخد.

وجود مونوکسید کربن بسیار نزدیک به یک ستاره یک راز است زیرا این مولکول به طور معمول در برابر نورکافت (فتولیز) شکننده است- فرآیندی که در آن، فوتون‌ها (ذرات نور) مواد شیمیایی را می‌شکنند و تجزیه می کنند. معمولا مونوکسید کربنِ بسیار کمی نزدیک ستارگان هست، و این پژوهشگران را واداشت تا سناریوهای گوناگونی را برای توضیح حضورِ آن پیرامون اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ بررسی کنند.

آنها به سرعت سناریویی را که در آن، مونوکسید کربن از آوارهای یک ستاره‌ی تازه شکل گرفته سرچشمه می‌گیرد کنار گذاشتند. پژوهش‌های گذشته نشان می‌دادند که مونوکسید کربن به ندرت تا بیش از ۳ میلیون سال آغازینِ زندگی یک ستاره دوام می‌آورد، چیزی که بسیار کمتر از سن ۲۳ میلیون ساله‌ی اچ‌دی ۱۷۲۵۵۵ است.

هنگامی که این پژوهشگران سناریوی دیگری را بررسی کردند که در آن، مونوکسید کربن توسط دنباله‌دارهای یخی فراوانی که از یک کمربند سیارکی دوردست، همسان با کمربند کویپرِ سامانه‌ی خورشیدی به درون می‌آیند گسیلیده می‌شود، دریافتند که چنین چیزی نمی‌تواند کانی‌های دیده شده در این غبارها را توضیح دهد.

سناریویی که این اخترشناسان می پندارند بهترین توضیح را برای همه‌ی این داده‌ها دارد یک برخورد سهمگین میان پیش‌سیاره‌ها است -اشنایدرمن می گوید: «یک زادارِ (نیای) بزرگ‌تر و یک برخوردگرِ کوچک‌تر.»«انرژی‌های درگیر بسیار بزرگ است- این برخورد به آب (ذوب) شدنِ بخش‌هایی از دو جرم خواهد انجامید، بنابراین برخی از موادِ هر دو جرم به احتمال بسیار سرجای خود خواهد ماند ولی بخشی از مواد از جرم زادار به بیرون پرتاب خواهند شد.»

اشنایدرمن می‌افزاید: «پای جو که به میان می‌آید، بخشی از جو با کوبیده شدنِ برخوردگر به بدنه‌ی جامد به بیرون رانده می‌شود، بخش دیگری از جو با پیشرویِ موج شوک به درون جو، از بقیه‌ی سیاره به بیرون پرتاب می‌شود، و بخشی از جو هم می‌تواند با گذشت زمانی درازتر از جرم جدا گردد.»«این برخورد به جو انرژی می‌رساند، که به گرم شدن جو می‌انجامد. با گرم شدن جو، از دست رفتن آن هم آسان‌تر می‌شود.»

اشنایدرمن می‌گوید چشمداشت اخترشناسان اینست که برخوردهای سهمگین در سامانه‌های سیاره‌ای به جوانی اچ دی ۱۷۲۵۵۵ بسیار رایج باشد. وی یادآوری می‌کند پای یک برخورد سهمگین که برای توضیحِ مونوکسید کربنِ دیده شده پیرامون این ستاره به میان می‌آید، بازه‌ی زمانی جور در می‌آید، سن جور در می‌آید، و محدودیت‌ها برای همنهش و شکلِ موادِ دیده شده پیرامون ستاره هم جور در می‌آید.

اشنایدرمن می‌گوید: «یک برخورد سهمگین بهترین توضیح برای ویژگی‌های این سامانه است.»

پژوهشگران برآورد کردند که این مونوکسید کربن از یک برخورد سهمگین در دستکم ۲۰۰ هزار سال پیش آمده، به اندازه‌ی کافی تازه بوده که ستاره زمان کافی برای نابود کردنِ کاملِ این گاز نداشته باشد. آنها می‌گویند بر پایه‌ی فراوانیِ این گاز، برخورد میان دو جرم بزرگ رخ داده بوده، به احتمال بسیار دو پیش‌سیاره تا حدی به بزرگی زمین.

اشنایدرمن می‌گوید: «من فکر می‌کنم یک پیامد واقعا کلیدی اینست که گازی که در پی یک برخورد سمگین آزاد می‌شود می‌تواند تا زمانی دراز بپاید (دوام بیاورد)، و می‌تواند بر شیوه‌ی فرگشت سامانه در درازمدت اثر بگذارد.»«رصدهای بیشترِ این سامانه با پیکربندیِ کنونی آلما بسیار هیجان‌انگیز خواهد بود- به‌روزرسانی‌هایی که از ۲۰۱۲، یعنی از زمانِی که این سنجش‌ها نخستین بار انجام شدند، تاکنون رخ داده به ما امکان خواهد داد تا این سامانه را با جزییات بیشتری بشناسیم.»

اشنایدرمن می‌گوید افزون بر این: «فکر می‌کنم نگاه کردن به دیگر سامانه‌های جوان هم ارزش داشته باشد.»«دیدن مونوکسید کربن در این سامانه نشان می‌دهد که مونوکسید کربن می‌تواند درخشان‌تر از غبار باشد، بنابراین ردیابی مونوکسید کربنِ پسا-برخوردی می‌تواند دیدارپذیرتر از غبار باشد. من فکر می‌کنم هدف‌گیریِ گازِ مونوکسید کربن می‌تواند به ما این شانس را بدهد تا آمارِ رخ دادنِ برخوردهای سهمگین را به طور گسترده‌تر به دست آوریم.»

این دانشمندان جزییات یافته‌های خود را در شماره‌ی برخطِ ۲۰ اکتبرِ نشریه‌ی نیچر منتشر کردند.


-------------------------------------------------

تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

planet - planetary system - protoplanet - solar system - Tajana Schneiderman - Massachusetts Institute of Technology - Earth - moon - star - HD 172555 - constellation Pavo - mineral - obsidian - black glassy tektite - Atacama Large Millimeter Array - ALMA - Chile - carbon monoxide - astronomical unit - AU - sun - molecule - photodissociation - photon - comet - asteroid belt - Kuiper Belt - shock wave - Nature

منبع: اسپیس دات کام
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

غولی در چرخش


اگر ویدیو اینجا اجرا نشد می‌توانید آن را در تلگرام، توییتر و یا فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان ببینید
بیایید به تماشای چرخش باشکوه و برازنده‌ی بزرگ‌ترین سیاره‌ی سامانه‌ی خورشیدی بنشینیم.
بسیاری از ویژگی‌های جالب جو پر رازورمز مشتری، از جمله نوارهای تیره و مناطق روشن را می‌توان با جزییات در این ویدیو مشاهده کرد.
و اگر دقت کنید، می‌بینید که لایه‌های گوناگون ابری با سرعت‌های اندکی متفاوت می‌چرخند [چرخش ابرهای مرکزی سیاره اندکی سریع‌تر از ابرهای نزدیک به قطب‌هاست. ویدیوی روبرو را ببینید-م].
در مشتری هر چه به قطب‌ها نزدیک‌تر
می شویم، سرعت چرخش ابرها کمتر می‌شود

ساختار پرآوازه‌ی "لکه‌ی سرخ بزرگ" در آغاز ویدیو دیده نمی‌شود، ولی با چرخش سیاره، به زودی وارد میدان دید می‌شود. سامانه‌های توفانی کوچک‌تری هم هر از گاهی نمایان می‌شوند.
مشتری سیاره‌ی بزرگی‌ست ولی چرخش آن تنها ۱۰ ساعت زمان می‌برد. آن را با زمین کوچکِ خودمان بسنجید که یک دور چرخش کامل آن ۲۴ ساعت به درازا می‌کشد.
این ویدیوی زمان‌گریزِ پروضوح در پنج شب از اوایل این ماه، با بهره از یک تلسکوپِ اندازه-میانگین در ایوان آپارتمانی در پاریس، فرانسه گرفته شده.
از آن جایی که بیشتر جو گسترده‌ی متری را هیدروژن و هلیوم تشکیل داده و این دو عنصر هم بی‌رنگ هستند، هنوز نمی‌دانیم عنصرهای ناچیزی که ابرهای مشتری را به رنگی که می‌بینیم در آورده‌اند چه عنصرهایی هستند.
-------------------------------------------------
تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

Solar System - planet - Jupiter - atmosphere - dark band - light zone - Great Red Spot - storm system - spin cycle - time-lapse - Pic du Midi Observatory - French Pyrenees - hydrogen - helium - trace elements

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

جاده‌ای به مرکز کهکشان

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
آیا جاده به مرکز کهکشان راه شیری از دره‌ی یادبود (مانیومنت ولی) می‌گذرد؟
نه لزوما، ولی اگر جاده‌ی شما چنین است، از آن عکس بگیرید.
جاده‌ی درون این تصویر، مسیر ۱۶۳ی ایالات متحده است و در افق هم تختال‌ها یا بیوت‌های نمادگونه‌ی منطقه‌ی ملی حفاظت شده‌ی ناواهو (Navajo National Reservation) دیده می‌شوند.
نوار کهکشان راه شیری از بالای آسمان به پایین کشیده شده و گویی ادامه‌ی جاده‌ی روی زمین است.
رگه‌های غباری که راه شیری را تیره کرده‌اند، به همراه میلیاردها ستاره‌ی درخشان و چندین ابر گازی رنگین و برافروخته، از جمله سحابی‌های مرداب و سه‌تکه، پادسانی (تضاد) زیبایی را آفریده‌اند.
این تصویر از پیوند نماهایی درست شده که همگی با یک دوربین و از یک جایگاه -نقطه‌ی فارت گامپ- در یوتای آمریکا گرفته شده بودند.
نمای پیش‌زمینه درست پس از نشستن آفتاب در اوایل سپتامبر، در زمان "ساعت آبی" گرفته شده و به چهار نوردهی ای که چند ساعت بعد از پس‌زمینه گرفته شده بودند افزوده شده است.
-------------------------------------------------
تلگرام، توییتر و فیسبوک یک ستاره در هفت آسمان:

telegram.me/onestar_in_sevenskies
twitter.com/1star_7sky
facebook.com/1star7sky

واژه‌نامه:

Monument Valley - US Route 163 - butte - Navajo National Reservation - Milky Way Galaxy - Earth - star - Lagoon - Trifid nebula - Forest Gump Point - Utah - USA - blue hour

منبع: apod.nasa
برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه