‏نمایش پست‌ها با برچسب 47 توکانا. نمایش همه پست‌ها
‏نمایش پست‌ها با برچسب 47 توکانا. نمایش همه پست‌ها

ابرهای نام‌آشنای آسمان جنوب

این تصویر در اندازه‌ی بزرگ‌تر
در این افق ناهموار یک ستیغ آتشفشانی را در میان دو ماهواره‌ی کهکشان راه شیری می‌بینیم.
دیدگاه این چشم‌اندازِ شبانه رو به جنوب، بر فراز دریاچه‌ی له‌خیا و فلات آلتی‌پلانو در منطقه‌ی آنتوفاگاستا در شمال شیلی است.
ژرفای میدان چشم‌انداز تا فضای فراکهکشانی ادامه یافته و ابرهای ماژلانی بزرگ (سمت راست) و کوچک را نیز در بر می‌گیرد. این دو کهکشان نام خود را از دریانورد و کاوشگر پرتغالی سده‌ی ۱۶ میلادی، فردیناند ماژلان گرفته‌اند، فرمانده‌ی نخستین ناوگانی که سیاره‌ی زمین را دور زد.
فاصله‌ی ابر بزرگ‌تر تا زمین حدود ۱۸۰ هزار سال نوریست و فاصله‌ی ابر کوچک‌تر ۲۱۰ هزار سال نوری.
سمت چپِ ابر ماژلانی کوچک جرمی به نام "۴۷ توکان" را می‌بینیم که مانند ستاره‌ای روشن در این آسمان می‌درخشد و نورش در آب‌های کم‌ژرفای پیش‌زمینه هم بازتابیده. ۴۷ توکان که یکی از خوشه‌های ستاره‌ای کروی در هاله‌ی کهکشان راه شیری است، حدود ۱۳۰ هزار سال نوری از ما فاصله دارد.

--------------------------------------------
تلگرام و توییتر یک ستاره در هفت آسمان:

واژه‌نامه:
Milky Way - volcanic peak - Laguna Lejia - altiplano - Antofagasta Region - Chile - Large and Small Magellanic Clouds - Portuguese - Ferdinand Magellan - 47 Tucanae - star - globular star cluster - halo

منبع: apod.nasa

جعبه جواهری به نام "۴۷ توکان"

این تصویر در اندازه ی بسیار بزرگ تر (۶.۹ مگ)
خوشه ی ستاره ای کروی "۴۷ توکان" جعبه جواهری در آسمان نیمکره ی جنوبی است.
این خوشه که به نام NGC ۱۰۴ نیز شناخته می شود، به همراه بیش از ۱۵۰ خوشه ی کروی دیگر در هاله ی کهکشان راه شیری به گرد این کهکشان می گردد.
۴۷ توکان که پس از خوشه ی امگا قنطورس (امگا سنتوری)، دومین خوشه ی درخشان آسمان سیاره ی زمین است، حدود ۱۷۰۰۰ سال نوری از زمین فاصله دارد و آن را می توان با چشم نامسلح نزدیک ابر کوچک ماژلان در راستای صورت فلکی توکان مشاهده کرد.
این خوشه ی فشرده و شلوغ از صدها هزار ستاره تشکیل شده که در حجمی به پهنای تنها ۱۲۰ سال نوری تنگ هم جای گرفته اند.
مشاهدات تازه نشان داده که کوتوله های سفید درون ۴۷ توکان به دلیل جرمِ به نسبت اندکشان، دچار پس‌زنی گرانشی شده و به بخش های بیرونی خوشه رانده شده اند
از جمله ستارگان کم جرم و رنگین دیگر در این خوشه می توان به غول های سرخی اشاره کرد که آن ها را می توانید در این تصویر تازه و باکیفیت تلسکوپ فضایی هابل، از روی نور زردفامشان به آسانی در حومه های خوشه شناسایی کنید.

واژه نامه:
star cluster - 47 Tucanae - jewel box - NGC 104 - halo - Milky Way Galaxy - globular star cluster - Omega Centauri - planet - Earth - 47 Tuc - Small Magellanic Cloud - constellation of the Toucan - star - white dwarf - red giant - Hubble Space Telescope

منبع: apod.nasa.gov

یک ابر، دو خوشه، و یک دنباله دار

این تصویر در اندازه ی بزرگ- بزرگ تر
در ۱۹ اکتبر، یک جای خوب برای تماشای دنباله دار سایدینگ اسپرینگ (C/2013 A1)، روی سیاره ی بهرام (مریخ) خواهد بود.
این مهمان سنگ و یخی که در ژانویه ی سال ۲۰۱۳ توسط رابرت مک نات در رصدخانه ی سایدینگ اسپرینگ استرالیا یافته شد و اکنون رو به درون سامانه ی خورشیدی پیش می آید، به زودی از فاصله ی کمتر از ۱۳۲۰۰۰ کیلومتری سیاره‌ی سرخ خواهد گذشت. این فاصله ی اندک هم ارز یک سوم فاصله ی زمین و ماه است.
البته ساکنان نیم کره ی جنوبی سیاره ی زمین نیز از هم اکنون دیدگاه خوبی از این دنباله دار پیدا کرده اند. این نمای تلسکوپی که در ۲۹ اوت و از آسمان نیمکره ی جنوبی ثبت شده، گیسوی سفید دنباله دار و دم غباری و خمیده ی آن را نشان می دهد.
در این میدان دیدِ افسانه وار چند جلوه ی زیبای دیگر را هم می بینیم: ابر کوچک ماژلان، به همراه خوشه های ستاره ای کروی ۴۷ توکانا در سمت راست و NGC ۳۶۲ در بالا، سمت چپ.
[شما هم مثل ما] نگران فضاپیماهایی که به گرد بهرام می چرخند هستید؟
ذرات خاک و غبار دنباله دار می توانند برای فضاپیماهای مدارگرد خطرساز شوند و از هم اکنون گردانندگانشان از روی زمین به گونه ای برنامه ریخته اند تا آن ها در زمان گذشتن دنباله دار از کنار بهرام، در آن سوی سیاره (سمت مخالف دنباله‌دار) جای داشته باشند. در این باره به طور کامل خواندید: * برخورد دو هوا: جو دنباله دار و جو سیاره بهرام

این را هم ببینید: 

واژه نامه:
Comet Siding Spring - Mars - C/2013 A1 - solar system - Robert McNaught - Red Planet - Earth - Moon - planet - comet - coma - dust tail - Small Magellanic Cloud - globular star cluster - 47 Tucanae - NGC 362

منبع: apod.nasa.gov

سومین خوشه ستاره ای درخشان در آسمان سیاره زمین

چیزی نزدیک به ۱۳۰۰۰ سال نوری دورتر و در صورت فلکی جنوبی طاووس، خوشه ی ستاره ای کروی NGC ۶۷۵۲ جای دارد که در حال پرسه زنی در هاله ی کهکشان راه شیری است.
NGC ۶۷۵۲ که بیش از ۱۰ میلیارد سال از عمرش می گذرد، پس از خوشه های امگا سنتوری و توکانا ۴۷ سومین خوشه‌ی درخشان در آسمان شبانه ی سیاره ی زمین است. این خوشه بیش از ۱۰۰ هزار ستاره را در کره ای به قطر حدود ۱۰۰ سال نوری جای داده است.
بررسی هایی که به کمک تلسکوپ روی NGC ۶۷۵۲ انجام گرفته نشان داده که بخش چشمگیری از ستارگان نزدیک هسته‌ی این خوشه، در سامانه های ستاره ای چندتایی گرد آمده اند. این بررسی ها همچنین وجود ستارگانی به نام "سرکش آبی" را نیز نمایان کرده، ستارگانی که بسیار جوان تر و سنگین تر از آن به نظر می رسند که در خوشه ای جای داشته باشند که سن چشمداشتی ستارگانش دستکم دو برابر سن خورشید است. پنداشته می شود سرکش های آبی در اثر برخوردها و به هم چسبیدن ستاره ها درون محیط پرستاره ی چگالی که در مرکز خوشه وجود دارد پدید می آیند.
در این تصویر همنهاده (ترکیبی) واضح و رنگی همچنین غول های سرخ باستانی درون خوشه را نیز به رنگ زرد می‌بینید.

فضای هسته ی این خوشه را اینجا دیده بودید: * سرکش های آبی در مرکز NGC ۶۷۵۲

واژه نامه:
constellation Pavo - globular star cluster - NGC 6752 - halo - Milky Way galaxy - Omega Centauri - 47 Tucanae - planet - Earth - star system - blue straggle - core - red giant

منبع: apod.nasa.gov

پرواز دو دنباله دار در آسمان جنوب

دنباله دارهای لمون (C/2012 F6a) و پان استارز (C/2011 L4) هم اینک در حال پرواز در ژرفای آسمان نیمکره ی جنوبی‌اند.
گیسوی سبز لیمویی و دم نازک دنباله دار لمون را می توانید نزدیک لبه ی سمت چپ این چشم انداز تله فوتو ببینید. این عکس یک تک نما از یک ویدیوی دور تند است که روز ۱۲ فوریه، با ردگیری خود دنباله دار بر پس زمینه ای از ستارگان ثبت شد.
لمون در مسیرش درون آسمان سیاره ی زمین، به دو جواهر نامدار آسمان جنوب نزدیک شد: ابر کوچک ماژلان و خوشه ی کروی ۴۷ توکانا (سمت راست).
دنباله دار پان استارز یک دم گسترده تر و سفیدرنگ دارد و آن را در نماهای بعدی ویدیو، در حال جابجایی در صورت فلکی کم نور میکروسکوپ می بینیم.
این دنباله دارها که هر دویشان را می توان با تلسکوپ های کوچک یا دوربین های دوچشمی دید، کم کم پرنورتر می شوند و در ماه های آینده نیز وارد میدان دید ساکنان نیم کره ی شمالی خواهند شد.
Comet Lemmon - C/2012 F6a - Comet PanSTARRS - C/2011 L4 - coma - tail - timelapse - Small Magellanic Cloud - globular cluster - 47 Tucanae - constellation Microscopium

منبع: apod.nasa.gov

دو جواهر در آسمان جنوب

خوشه ی ستاره ای کروی ۴۷ توکانا یکی از جواهرات آسمان نیم کره ی جنوبی است.
این خوشه که با عنوان NGC ۱۰۴ نیز شناخته می شود، به همراه تقریبن ۲۰۰ خوشه ی کروی دیگر در هاله ی کهکشان راه شیری پرسه می زند.
۴۷ توکانا، دومین خوشه ی درخشان در آسمان سیاره ی زمین پس از خوشه ی امگا سنتوری، حدود ۱۳ هزار سال نوری از ما دور است و بدون هیچ ابزاری نزدیک ابر کوچک ماژلان (SMC) در صورت فلکی توکان دیده می شود. البته ابر کوچک ماژلان چیزی با حدود ۲۱۰ هزار سال نوری فاصله از زمین، یکی از ماهواره های کهکشان راه شیریست و از نظر فیزیکی نزدیک خوشه ی ۴۷ توکانا قرار ندارد.
در بالا، سمت چپ این چشم انداز گسترده ی آسمان نیم کره ی جنوبی، ستارگان واقع در حومه های ابر کوچک ماژلان به چشم می‌خورند.  خوشه ی فشرده ی ۴۷ توکانا پایین سمت راست تصویر و با اندازه ی ظاهری تقریبن برابر با قرص ماه دیده می شود که از میلیون ها ستاره در حجمی تنها به اندازه ی ۱۲۰ سال نوری تشکیل شده است.
دورتر از هسته ی خوشه ی ۴۷ توکانا، ستارگان غول سرخ این خوشه را می بینیم که آن ها را می توان به صورت ستارگانی زردفام شناسایی کرد. خوشه ی کروی ۴۷ توکانا همچنین منزلگاه منظومه های ستاره ای دوتایی شگفت انگیز پرتو ایکس است.

واژه نامه:
Globular star cluster - 47 Tucanae - NGC 104 - halo - Milky Way Galaxy - Omega Centauri - planet - Earth - Small Magellanic Cloud - SMC - constellation - the Toucan - satellite galaxy - 47 Tuc - Full Moon - red giant - x-ray binary star

منبع: apod.nasa.gov

جواهری در آسمان جنوب

خوشه ی ستاره ای کروی 47 توکانا یکی از جواهرات آسمان نیم کره ی جنوبی است. این خوشه که با نام NGC 104 نیز شناخته می شود، به همراه تقریبن 200 خوشه ی کروی دیگر در هاله ی کهکشان راه شیری سرگردان است و پس از خوشه ی امگا سنتوری، دومین خوشه ی درخشان در آسمان سیاره ی زمین می باشد. فاصله اش از زمین در حدود 13,000 سال نوری بوده و با چشم غیرمسلح نیز می توان آن را در کنار ابر ماژلانی کوچک در صورت فلکی توکان تماشا کرد.
این خوشه ی فشرده از چندین میلیون ستاره آن هم تنها در فضایی به گستردگی حدود 120 سال نوری تشکیل شده. در تصاویر تلسکوپی واضح، ستارگان غول سرخ در حاشیه ی خوشه را به راحتی می توان به شکل ستارگانی زردرنگ تشخیص داد.
خوشه ی ستاره ای کروی 47 توکانا (47 Tuc) همچنین منزلگاه سامانه های ستاره ای دوتایی شگفت انگیز پرتو ایکس است.

واژه نامه:
Globular Star Cluster - 47 Tuc - 47 Tucanae - NGC 104 - halo - Milky Way Galaxy - Omega Centauri - Small Magellanic Cloud - Toucan - x-ray - binary star system

رشته ای از ستارگان نارس

این همه ستاره چرا و چگونه به وجود آمده اند؟
NGC 346 یک منطقه ی ستاره زا (تشکیل ستاره) به پهنای تقریبی 200 سال نوری است که در میان خوشه ها و سحابی های واقع در ابر ماژلانی کوچک (SMC) قرار دارد. تصویر امروز، عکسی است که تلسکوپ فضایی هابل از این منطقه گرفته.
ستاره شناسان با بررسی NGC 346، دسته ای از ستارگان نارس (در مرحله ی جنینی) را تشخیص دادند که در این تصویر به صورت رشته ای در امتداد خطوط متقاطع و تاریک غبار قرار گرفته اند (سمت راست تصویر). رمبش و فشرده شدن ستارگان نورس همچنان در دل ابرهای زاینده شان ادامه دارد و نور آنها در اثر غبارِ حایل، به سرخی گراییده است.
ابر ماژلانی کوچک، یکی از کهکشان های اقماری کهکشان راه شیری، از شگفتی های آسمان نیم کره ی جنوبی است که در فاصله ی 210,000 سال نوری از زمین و در صورت فلکی توکان (توکانا) واقع شده است. این ابر، یک کهکشان کوچک نامنظم است و نماینده ایست از انواع کهکشان هایی که بیشتر در دوره های آغازین کیهان یافت می شدند. البته عقیده بر این است که این کهکشان های کوچک قطعاتی بودند که کهکشان های بزرگ ترِ امروزی را ساختند. همچنین تصور می شود پرورشگاه های ستاره‌ای درون SMC، مانند NGC 346 نیز شبیه پرورشگاه هایی هستند که در دوره های آغازین کیهان یافت شده.

واژه نامه:
Small Magellanic Cloud - SMC - cluster - nebula - NGC 346 - Hubble Space Telescope - satellite galaxy - Milky Way - Toucan - Tucana - natal cloud

ابر ماژلانی کوچک

دریانورد پرتغالی، فردیناند ماژلان و افرادش در نخستین سفر خود به دور کره ی زمین، فرصت زیادی برای غور و بررسی در آسمان نیم کره ی جنوبی داشتند. از جمله دستاوردهای این بررسی، دو شگفتی کیهانی بود که اکنون به نام "ابرهای ماژلان" شناخته می شوند و مشتاقان آسمان نیز می توانند به راحتی آنها را ببینند. امروزه می دانیم این ابرهای کیهانی دو کهکشان نامنظم کوچکند که به دور کهکشان بزرگ ما (کهکشان مارپیچی راه شیری) در حال گردشند.
ابر ماژلانی کوچک با بیش از 15,000 سال نوری پهنا، صدها میلیون ستاره را در بر داشته و در فاصله ی 210,000 سال نوری از زمین، در صورت فلکی توکان قرار دارد. این ابر بسیار دورتر از دیگر کهکشان های اقماری کهکشان راه شیری از جمله ابر ماژلانی بزرگ و کهکشان های کوچکِ صورت های فلکی سگ بزرگ و کمان می باشد.
در پیش زمینه ی تصویر شفاف و واضح امروز، دو خوشه ی کروی ستاره ای را نیز می بینید، خوشه ی NGC 362 پایین سمت راست و خوشه ی 47 توکانا. خوشه ی تماشایی 47 توکانا 13,000 سال نوری از ما فاصله دارد و اینجا در سمت چپ ابر ماژلانی کوچک دیده می شود.

واژه نامه:
Small Cloud of Magellan - navigator - Ferdinand Magellan - southern hemisphere - irregular galaxy - satellite galaxy - Canis Major - Sagittarius - Magellanic Cloud - NGC 362 - 47 Tucanae

برگردان: یک ستاره در هفت آسمان

کهکشان راه شیری بر فراز Pulpit Rock

آیا تصویری از آسمان می‌تواند آرامش بخش باشد؟ تصویر بالا که ماه گذشته در کیپ شِنک، ویکتوریا، استرالیا گرفته شده را شاید بشود نمونه‌ی چنین تصویری دانست.
از نکات برجسته‌ی تصویر، یک مرداب آرام، مه سبک بر روی زمین، دو کهکشان و ده‌ها هزار ستاره است.
صخره‌ی سمت چپ از این زاویه می‌تواند شبیه به سر انسان به نظر بیاید ولی ساختار سنگی مشهورتر در سمت راست قرار دارد که به نام Pulpit Rock (سنگ منبر) معروف است.
بالای تصویر، جریانی دوردست از ستارگان درخشان و غبار تاریک دیده می‌شود که بخشی از صفحه‌ی کهکشان مارپیچی راه شیری خودمان است. سمت راست، درست بالای Pulpit Rock، همسایه‌ی کوچک کهکشان راه شیری، ابر کوچک ماژلانی (SMC)، دیده می‌شود. جرم روشن سفیدی که درست سمت چپ ابر ماژلانی قرار دارد، یک خوشه‌ی ستاره‌ای کروی در کهکشان راه شیریست با نام 47 Tucana.

Blogger template 'Browniac' by Ourblogtemplates.com 2008

بالای صفحه